Maður getur ekki annað en velt fyrir sér á hvaða veg­ferð íslensk stjórn­völd eru í máli íslenskrar móður sem nú stendur frammi fyrir fram­sali til Noregs. Þar bíður hennar mikil óvissa um fram­gang máls sem höfðað hefur verið á hendur henni vegna for­sjár­deilu sem hún stendur í. Deilan sú var til lykta leidd í Noregi og var föð­urnum dæmt for­ræði.
Óþarfi er að fjöl­yrða um það mál, enda búið að fjalla mikið um það í fjöl­miðlum. Ekki er ætl­unin hér að taka afstöðu til sektar eða sak­leysis hlut­að­eig­andi, en þess í stað horfa aðeins til aðgerða yfir­valda hér, sem og lög­regl­unnar.

Í fyrsta lagi má velta fyrir sér þeim gjörn­ingi að lýsa eftir umræddri móður og birta af henni mynd, líkt og um stór­glæpa­mann sé að ræða. Á sama tíma fjarg­viðr­ast lög­reglan yfir mynd­birt­ingu almennra borg­ara sem ein­ungis vilja fá eigur sínar til baka úr höndum óprútt­inna ein­stak­linga sem óáreittir láta greipar sópa um ann­arra manna eigur.

Í annan stað mun víst vera búið að fall­ast á fram­sal móð­ur­innar til Noregs og það má setja spurn­ing­ar­merki við hve íslensk stjórn­völd eru fljót að girða niður um sig þegar aðrar þjóðir leggja fram kröfu um hitt og þetta.
Gera má því skóna að móð­irin muni dúsa í fang­elsi hér á landi þar til við tekur fang­els­is­vist í Noregi að fram­sali loknu.
Meðan á þessu stendur er ekki enn vitað hvenær réttað verður í umræddu máli, þannig að móð­ur­innar bíður senni­lega norsk prís­und í óskil­greindan tíma.

Mér er til efs að yfir­völd frænd­þjóða okkar gengju jafn rösk­lega til verks og lög­regla hér ef þessu dæmi yrði snúið við. Vissu­lega er til staðar fram­sals­samn­ingur milli Norð­ur­landa­þjóð­anna, en þá þarf að vera um sér­stak­lega alvar­leg mál að ræða. Til dæmis heim­ila norsk lög ekki fram­sal eigin þegna und­an­tekn­ing­ar­laust. Þess í stað heim­ila þau að réttað sé yfir þeim ein­stak­lingi sem um ræðir, vegna brota sem framin eru utan Noregs. Eitthvað svipað er uppi á ten­ingnum hvað Danmörku áhrærir. Ljóst er að hjá þeim tveimur frænd­þjóðum okkar er kraf­ist afar gildra raka þegar um er að ræða fram­sal eigin þegna. Glæp­ur­inn þarf þess utan að vera mjög alver­legur.

Mitt í hring­iðu þessa ofsa íslenskra yfir­valda eru börn sem vita ekki í hvorn fót­inn þau eiga að stíga. Tilveru þeirra hefur verið snúið á hvolf í þessum ofsa­fengnu við­brögðum yfir­valda.
Ekki er úr vegi að varpa þeirri spurn­ingu fram hvort hags­munir barn­anna séu hafðir að leið­ar­ljósi í þessu máli. Vissu­lega er það nú þannig að lög og rétt­læti eiga sjaldn­ast sam­leið, en að fara í þennan bófa­leik undir þeim meintu for­merkjum að hags­munir barn­anna séu hafðir í fyr­ir­rúmi er til hábor­innar skammar. Hryðju­verka­sam­tök eru þekkt fyrir að nota börn sem mann­lega skildi í átökum, en að yfir­völd hér grípi til þess úrræðis er með öllu óskilj­an­legt. Má nán­ast leiða líkur að því að yfir­völdum hér sé almennt nokk sama um almenna, íslenska þegna.

Til að bíta höf­uðið af skömminni þá er þeim sem reyna að vera þessum börnum skjól í þessum stormi hótað öllu illu af yfir­völdum.
Er nema von að maður spyrji: Er mennskan með öllu horfin úr íslensku sam­fé­lagi?

Þess er vert að geta, að þegar þessi orð eru skrifuð situr umrædd móðir í fang­elsi á Hólms­heiði, þar sem hún bíður þess að verða fram­seld til Noregs.

Þennan leið­ara og fleira áhuga­vert efni má lesa lesa í nýjasta tölu­blaði Mannlífs hér að neðan: