Rit­höf­und­ur­inn Bronnie Ware vann á hjúkr­un­ar­heim­ili í átta ár en þar sá hún um fólk sem var dauð­vona. Skjól­stæð­ingar hennar vissu að þeir voru alvar­lega veikir og eyddi hún tíma með þeim á sein­ustu þremur til tólf vikum lífs þeirra. Bronnie var fljót að átta sig á því að mik­il­væg­asta hlut­verk hennar í starf­inu var til­finn­inga­legt og skráði hún niður hug­leið­ing­arnar í bók­inni sinni ,,The Top Five Regrets of the Dying‘‘ eða ,,Fimm helstu eft­ir­sjár hinna deyj­andi‘‘.

Nokkrum dögum fyrir and­lát deildu margir sjúk­lingar með henni helstu eft­ir­sjá sinni í líf­inu. Algeng­asta svarið, sam­kvæmt Bronnie, var: „Ég vildi að ég hefði hug­rekki til að lifa líf­inu sem mig lang­aði, ekki líf­inu sem aðrir bjugg­ust við af mér.‘‘

Bronnie sagði það ljóst að fólk sæi mest eftir því að hafa ekki slegið til og elt drauma sína eða þrár sem það hafði ef til vill lengi hugsað um að gera. „Heilsan færir frelsi sem mjög fáir gera sér grein fyrir, fyrr en þeir hafa það ekki lengur,‘‘ sagði hún en fimm helstu eft­ir­sjár þeirra deyj­andi segir Bronnie vera eft­ir­far­andi:

1. „Ég vildi að ég hefði haft hug­rekki til að lifa líf­inu sem mig lang­aði, ekki líf­inu sem aðrir bjugg­ust við af mér.‘‘
2. ,,Ég vildi að ég hefði ekki unnið svona mikið.“
3. „Ég vildi að ég hefði haft hug­rekki til að tjá til­finn­ingar mínar oftar.“
4. „Ég vildi að ég hefði verið í sam­bandi við vini mína oftar.“
5. „Ég vildi að ég hefði leyft mér vera ham­ingju­sam­ari“