OLIFA – La Madre Pizza er veit­inga­staður sem var opn­aður árið 2022 og eru eig­endur stað­ar­ins þau Emil Hall­freðs­son og Ása María Reg­ins­dóttir. Eins og nafn stað­ar­ins gefur til kynna á þetta að vera pít­sa­staður. En við komum að því síðar.

Stað­irnir eru tveir tals­ins og er aðal­stað­ur­inn við Suð­ur­lands­braut á meðan það er lítið útibú í Krónunni í Skeif­unni. Verður það að telj­ast nokkuð athygl­is­verð nálgun fyrir stað í þessum stíl. Ekki sama ára sem ríkir inni í verslun Krón­unnar og inni á OLIFA við Suð­ur­lands­braut, svo mikið er víst.

And­rúms­loftið og stemn­ingin á aðal­staðnum er til fyr­ir­myndar. Snyrti­lega upp settur veit­inga­staður þar sem hátt er til lofts, stórir gluggar og bjart rými. Um leið og maður gengur inn skap­ast vænt­ingar um gæði mat­ar­ins. Hér er vandað til verks þegar kemur að hönnun. Í raun þá er það eina sem hægt er að setja út á varð­andi rýmið sjálft að útsýni frá staðnum, horft út um stóra glugga, er eitt leið­in­leg­asta bíla­stæði lands­ins. Stundum þurfa gestir að troða sér á milli bíla­lúða sem hafa lagt bílum sínum á gang­stéttum nærri OLIFA og ekki er gaman að þurfa ganga í gegnum meng­un­ar­ský til þess að kom­ast inn á veit­inga­stað.

Þjónusta er afbragðs­góð og í raun verður að hrósa staðnum sér­stak­lega fyrir að ráða senni­lega bestu unga þjóna sem hægt er að finna á land­inu. Hinir þjón­arnir eru einnig frá­bærir, en það er alltaf gaman að sjá ungt fólk sem hefur metnað fyrir vinnu sinni, sama hver hún er.

Þá er það mat­ur­inn.

Eins og ég gaf í skyn fyrr í text­anum á OLIFA að vera pít­sa­staður og hann er það. En samt ekki. Það er í raun erfitt að lýsa þeim pít­sum sem stað­ur­inn býður upp á, ein­fald­lega vegna þess að ekk­ert í lík­ingu við þessar pít­sur er að finna á land­inu. Brauðið er þykkt en létt á sama tíma. Áleggið er ofan á pít­s­unni frekar en hluti af henni, ef svo mætti segja. Þetta gefur pít­s­unum á staðnum óneit­an­lega heima­gerðan blæ. Ég hef smakkað fjórar mis­mun­andi pít­sur og allar mjög ólíkar. Kjöt­á­leggið sem er boðið upp á sér­stak­lega gott. Eina vanda­málið er að það ómögu­legt að halda á sneið­unum og það er örlítið krefj­andi að skera þær, en í stóra sam­heng­inu er það smá­at­riði. Þó ert vert að taka fram að vin­kona mín fékk sér kjúklinga­salat og fannst það ekki í sama gæða­flokki og pít­s­urnar.

Ég hvet alla mat­ar­á­huga­menn að prófa stað­inn einu sinni. Ég hef á til­finn­ingu að þetta sé ekki allra, þó að ég kunni vel að meta mat­inn. Ég held að ann­að­hvort elski fólk mat­inn eða hati hann.

Ég til­heyri fyrri hópnum.

Umfjöllun þessi birt­ist fyrst í tíma­rit­inu Vín og Mat sem hægt er að lesa hér fyrir neðan.