„Fallinn er frá fyrsti Fjalla­bróð­ir­inn, en oft hefur verið rætt um það á liðnum árum, að óhjá­kvæmi­lega hlyti að stytt­ast í þá stund, er ein­hver okkar tæki á sig ferð­ina í sum­ar­landið,“ segir í færslu frá með­limum Fjalla­bræðra á sam­fé­lags­miðl­inum Facebook. Greint var frá and­láti Dýra Guð­munds­sonar, með­lims Fjalla­bræðra, á dög­unum.

„Dýri Guð­munds­son (1951-2024) var ein­stakt ljúf­menni og lífskúnstner. Alltaf var hann glað­legur, ein­lægur og nota­legur og hafði sér­stak­lega góða nær­veru. Dýri var Hafn­firð­ingur í húð og hár, honum fannst alltaf mjög vænt um sinn gamla heimabæ og sagði gjarnan sögur úr upp­vext­inum þaðan. Hann var lög­giltur end­ur­skoð­andi og starf­aði sem slíkur um langa hríð. Hann var einnig mik­ill íþrótta­maður á yngri árum og spil­aði m.a. fjölda land­s­leikja í fót­bolta. Músíkin átti einnig hug hans allan og hann lék m.a. á gítar og bassa og þau hjónin Hildur og hann urðu umtöluð og þekkt fyrir árlega mús­ík­veislu og gleð­skap sem þau slógu upp í garð­inum hjá sér við Lind­ar­braut­ina …“ segir í minn­ing­ar­orðum Fjalla­bræðra og að hann hafi ver­ið­samfé list­hneigður mjög.

„Dýri var dug­legur að spila og syngja fyrir eldri borg­ara á Sel­tjarn­ar­nesi og spil­aði einnig reglu­lega fyrir sund­gesti í Sel­tjarn­ar­neslaug síð­ustu árin sem hann bjó á Nesinu. Dýri var einnig list­hneigður með öðrum hætti, hann mál­aði og hafði sér­stak­lega gaman af því að mála „sýnd­ar­málun“ sem blekkir augað og húsið þeirra við Lind­ar­braut skart­aði slíku skrauti.“

„Eftir að sjúk­dómur Dýra fór að gera vart við sig, heim­sótti hann nágranna sína og vini oft, stundum nokkrum sinnum sama dag­inn. Hann stopp­aði stutt í hvert sinn, en alltaf var hann glaður, með jákvæð skila­boð eða fréttir og tal­aði þá gjarnan um Fjalla­bræður og hvað hann væri ánægður með þann félags­skap,“ rita Fjalla­bræður.

„Eftir að þau hjónin Hildur og hann fluttu á dval­ar­heim­ilið í Hafn­ar­firði fórum við bræð­urnir og skemmtum heim­il­is­mönnum og starfs­fólk­inu þar. Það var ógleym­an­legt kvöld, sann­ar­lega súr-sæt minn­ing, en það var mikið áfall að frétta að Hildur væri líka að glíma við Alzheimers sjúk­dóm­inn. Dýri kom og stillti sér upp með hópnum með gít­ar­inn og naut sín vel, en það var sárt að sjá hve honum hafði farið aftur frá því við hitt­umst síð­ast. Nú er hann laus undan allri áþján, kom­inn á hinar enda­lausu veiði­lendur, þar sem engin tak­mörk eru fyrir hvers­konar list­sköpun, vellíðan og leik­ara­skap.“

„Við kveðjum þennan vin og bróðir okkar með hjartað fullt af þakk­læti fyrir þann tíma og stundir sem við áttum saman,“ er skrifað að end­ingu.

Hér að neðan má sjá færslu Fjalla­bræðra í heild: