Steinunn Ólína Þor­steins­dóttir segir þátt­töku Íslands í Eurovision vera „bæði sið­laust og smekk­laust.“

Leik- og fjöl­miðla­konan Steinunn Ólína Þor­steins­dóttir skrif­aði pistil í DV í dag þar sem hún í aðra hönd skrifar um heit­ustu heim­ild­ar­mynd Íslands í dag, Afsakið með­anað ég æli eftir Spessa, og í hina um ábyrgð lista­manna á stríðs­tímum. Í stuttu máli segir Steinunn að heim­ild­ar­myndin sé „meist­ara­verk“ en þar er Megas í aðal­hlut­verki.

Varðandi þátt­töku Heru Bjarkar Þór­halls­dóttur í Eurovision í ár, segir hún að lista­menn eigi að gagn­rýna, þvert á það sem margir telji.

„Á íslensku tón­list­ar­verð­launum gerði for­seti lands­ins það skýrt að þátt­taka í fífla­látum eða galsa­gangi er óvið­eig­andi á stríðs­tímum og við hæfi að sýna þján­ingu ann­arra og sorg til­hlýði­lega virð­ingu. Undarleg þykir mér afstaða þeirra sem tala um lista­menn eins og ábyrgð­ar­laus börn sem ekki megi gagn­rýna. Lista­menn standa ekki utan sam­fé­lags mann­anna, þeir eru speglar mann­anna. Lista­menn á að gagn­rýna! Lista­menn ger­ast lista­menn til að hafa áhrif og bera að sjálf­sögðu mikla ábyrgð. Gagnvart sjálfum sér fyrst og fremst en ekki síður gagn­vart sam­fé­lagi sínu vegna þess sýni­leika sem þeir njóta umfram aðra.“

Þá segir hún þátt­taka í keppni með hryðju­verka­mönnum sé „óhuggu­legur vitn­is­burður um okkur sjálf.“

„Að líta svo á að á okkar tímum sé eðli­legt að láta eins og harmur ann­arra komi okkur ekki við og þramma glað­beitt til leiks með ter­r­oristum er óhuggu­legur vitn­is­burður um okkur sjálf. Að láta eins og þessi skemmtun skipti raun­veru­lega nokkru ein­asta máli er bull. Hvernig væri að berj­ast jafn hat­ramm­lega fyrir því að hér verði til rétt­lát­ara þjóð­fé­lag? Gætum við hugs­an­lega skapað hér betri til­veru? Það virð­ist gleym­ast að púðrið er til að nota það, en aðeins þar sem það gerir gagn.“

Steinunn skýtur einnig föstum skotum á Rík­is­út­varpið fyrir að leið­rétta ekki þær fjöl­mörgu lygar sem sagðar voru í Vest­rænum fjöl­miðlum um atburð­ina 7. októ­ber í Ísrael.

„Fæstar stofn­anir á Íslandi bera sam­fé­lags­lega ábyrgð að heitið geti. Rík­is­út­varpið, sem ætti auð­vitað með réttu að vera eins­konar átta­viti þjóð­ar­innar, er því miður að mestu inni­halds­leysið upp­málað (kannski fyrir utan beinar útsend­ingar Sin­fón­íu­hljóm­sveit­ar­innar og þátta­gerð örfárra). Ekki hefur RÚV til dæmis skrifað orð til leið­rétt­ingar um þann skandal sem frétta­mennska af atburð­unum þann 7. októ­ber síð­ast­lið­inn vissu­lega var. Flest það sem sagt var þá, í heims­ins virt­ustu dag­blöðum sem frétta­stofa RÚV át upp hugs­un­ar­laust, var byggt á veikum grunni og er nú búið að vísa til föð­ur­hús­anna. New York Times hefur orðið að athlægi á heims­vísu vegna þessa stórskandals.“

Enn­fremur segir leik­konan að lista­fólk beri sann­ar­lega ábyrgð á gjörðum sínum.

„Lista­menn hafa mót­andi áhrif á sam­fé­lag sitt og að láta eins og lista­menn séu dulur í höndum stofn­anna eða ákvarð­ana sem þar eru teknar innan er fjar­stæða. Lista­menn bera ábyrgð á gjörðum sínum. Lista­menn hafa, og ég end­ur­tek hafa, umfram aðra í sam­fé­lag­inu, raddir sem tekið er eftir og þess vegna skiptir máli þegar þeir lenda í kring­um­stæðum sem kalla á skýra afstöðu með mann­kyn­inu. Skilaboð lista­manna til umheims­ins ættu ekki að vera villu­ljósið sem segir að frægðin sé öllu æðra, þvert á það sem öllum ætti að vera ljóst.“

Lokaorð Stein­unnar eru hvöss.

„Hvernig við bregð­umst við í stríði skiptir máli, ekki bara í dag heldur líka síðar, enda hefur fjöldi íslenskra alvöru­lista­manna gert það heyr­in­kunn­ugt að þeir láti ekki gera sig að með­hjálp­urum í yfir­breiðslu á þjóð­ar­morðum.

Að fara á svið í egómanískum skrípa­leik með full­trúum þjóðar sem stundar nú hryðju­verk og þjóð­ar­morð – og þar á ég auð­vitað við Ísrael – á meðan verið er að murka lífið úr palest­ínsku þjóð­inni er bæði sið­laust og smekk­laust. Auðvitað ættu þjóðir heims­ins að sýna sam­stöðu og hafna því að keppnin sé haldin að þessu sinni. Við getum skemmt okkur síðar og sú bið er okkur skað­laus með öllu.

Afsakið með­anað ég æli.“