Nýjasti gestur Alkasts Þvotta­húss­ins er engin önnur en BDSM-drottn­ingin og bind­ar­inn Alrún Ösp. 

Alrún Ösp, sem gengur undir nafn­inu Vargynja, segir frá því í við­tal­inu hvernig hún fór að finna fyrir hvötum sem snúa að sárs­auka og vald­beit­ingu þegar hún var ung­lingur. 

Til fróð­leiks má nefna að BDSM er skamm­stöfun sem stendur fyrir bind­ingar, drottnun og und­ir­gefni; síðan er sadó og masókismi í lokin.

Vargynja segir að finna megi mis­mun­andi ásetn­ing eða for­sendur þeirra sem leiti inn í BDSM. Sumir fara þar inn í leit af smá spennu og eru svo kannski að daðra við BDSM í mörg ár þó án þess að vera haldin þess­ari djúpu „kink“ hneigð sem svo ein­kennir aðra.

BDSM er fyrir mörgum bara eitt­hvað skítugt og asna­legt þar sem fólk virð­ist bara vera að meiða hvort annað í ein­hverju stjórn­leysi og rugli; það er fjarri svo. Vargynja fór vel yfir hvernig BDSM gengur í raun út á kær­leik, virð­ingu og traust sem er grunn­ur­inn í þeim tengslum sem eiga sér stað í hinum ótelj­andi útgáfum BDSM. Hvort sem verið að binda, flengja, klípa og klóra, þá snýst leik­ur­inn um að þekkja sjálfan sig og meta sitt eigið ferli heið­ar­lega. 

Fordómar fólks gagn­vart BDSM segir Vargynja stafi hrein­lega af fáfræði. Ímynd BDSM er að stórum hluta mörkuð af tak­mark­aðri staðalí­mynd sem fengin er úr klámi þar sem röng mynd er klár­lega gefin og í engu sam­ræmi við hvað BDSM raun­veru­lega snýst um. „Flest fólk er bara með ein­hverja eina ákveðna mynd í hausnum á sér um það hvað BDSM er því það sér bara það sem það er í klám­inu eða bíó­mynd­unum. BDSM er svo miklu meira en þessi mynd sem fólk er með,“ segir Vargynja og bætir við: „BDSM getur verið ógeðs­lega fal­legt og mjúkt og náið. Það er ekki alltaf sárs­auki og eitt­hvað rough brjál­æði“.

Gunnar rifj­aði upp við­tal við Boff nokkurn Konkers sem kom í Þvotta­húsið fyrir nokkrum árum. Þar tal­aði hann um BDSM dýflisur í London sem hann heim­sótti reglu­lega þar sem veggir voru nán­ast blóði drifnir og fólk hengt upp á krókum og alls­konar eins og maður myndi halda að maður sæi bara í hryll­ings­myndum. Vargynja sagði sen­una á Íslandi vera allt öðru­vísi og ekki svona harka­lega nema þá kannski í ein­hverjum afmörk­uðum sellum sem ekki bæri mikið á. 

Gunnari vakti for­vitni á að vita hvað Vargynju fynd­ist um það að ein­stklingar sem höfðu upp­lifað brotna æsku og mögu­legt ofbeldi leiti frekar í BDSM en aðrir. Vargynja sagð­ist alveg halda að það væri svo í ein­hverjum til­fellum en þá sem leið til heil­unar. Heil­un­ar­ferlið segir hún þá snúa að því að finna mörkin sín og öðl­ast vald­efl­ingu í gegnum satalið áður en leik­ur­inn fer fram. Einnig er umhverfið öruggt og segir hún að þó svo að vald­beit­ingu sé beitt sé sá sem verður fyrir vald­beit­ingu í BDSM leik alltaf með stjórn­ina og ákveði sjálf eða sjálfur hversu langt má ganga; algjör­lega ólíkt aðstæðum sem skil­grein­ast myndu sem ofbeld­is­að­stæður þar sem mörk eru ekki virt og fyrir vikið mikið óör­yggi. 

Þó svo að Vargynja seg­ist halda mikið upp á fleng­ingar sér­hæfir hún sig í bind­ingum að japönskum sið. Bind­ingar að japönskum sið ganga undir heit­inu Shibari og eru upp­runnar í Japan á 15. öld. Shibari var leið sam­úræja til að hemja og pynta fanga sína með reipi. Það varð svo að eins­konar eró­tísku spektrum seint á 19. öld og er nú þekkt kink innan BDSM sam­fé­lags­ins til að örva þrýsti­punkta og næm tauga­svæði í gegnum reipi­stöður og hnúta. 

Þetta magn­aða við­tal við Vargynju má heyra og sjá hér í spil­ar­anum fyrir neðan en einnig má heyra öll við­töl Alkast­ins á öllum streym­isveitum eins og Spotify.