Þór­gunnur Odds­dóttir skrif­aði gríð­ar­sterkan pistil á Facebook í gær sem vakið hefur geig­væn­leg við­brögð les­enda. Umfangs­efni pistils­ins er það þjóð­ar­morð sem mann­kynið verður vitni að á hverjum ein­asta degi, án þess að nokkuð sé gert í því að stöðva það.

„Hugsið ykkur ef Anna Frank hefði átt snjall­síma.

Í stað þess að skrifa um líf sitt í dag­bók hefði hún deilt því með umheim­inum jafn­óðum. Og ekki bara hún – heldur þús­undir ann­arra gyð­inga.“ Þannig hefst magn­þrung­inn pist­ill Þór­gunnar Odds­dóttur, fyrrum þátta­stjórn­anda Landans á RÚV, sem hún birti á Facebook í gær en honum hefur verið deilt yfir 500 sinnum og yfir 500 manns hefur líkað við hana.

Þór­gunnur heldur áfram:

„Hugsið ykkur ef við hefðum fylgst með því á instagram þegar fólkið var rekið upp í lest­irnar sem flutti það til Auschwitz.Hefðum við ekki gert eitt­hvað?Kannski ekki alveg strax. Það tekur jú tíma að melta svona og átta sig á því hvað er að ger­ast. En hefðum við ekki brugð­ist við þegar mynd­böndin úr gasklef­unum fóru að birt­ast?Ég lærði um hel­för­ina í grunn­skóla og taldi mér trú um að svona lagað gæti ekki gerst aftur.

Um tví­tugt heim­sótti ég dráps­velli Rauðu Kmeranna í Kambódíu og sann­færði sjálfa mig um að svona lagað gæti ekki gerst aftur. Ég fór líka í bíó og sá Hótel Rúanda og var enn nógu ung og vit­laus til þess að halda að svona lagað gæti ekki gerst aftur. Við værum komin lengra. Mann­kynið hefði lært af reynsl­unni.“

Segir Þór­gunnur enn­fremur að sögu­skýr­ingin á þessum hryll­ings­verkum for­tíðar væri röng.

„Sögu­skýr­ingin var líka ein­hvern veg­inn á þá leið að hryll­ing­ur­inn í Auschwitz hefði ekki orðið fólki almenni­lega ljós fyrr en eftir að stríð­inu lauk. Að litlar fréttir hefðu borist frá Kambódíu og þess vegna hefði þetta fengið að grass­era svona lengi. Sama með Rúanda.Þannig að í sak­leysi mínu hélt ég að ef umheim­ur­inn hefði bara gert sér almenni­lega grein fyrir því sem var að ger­ast, fengið frétt­irnar fyrr þá hefði verið hægt að stöðva hryll­ing­inn.

Ó hvað ég var vit­laus! Nú veit ég betur.“

ÞVí næst segir Þór­gunnur frá því að hún hafi í heilt ár fylgst með þjóð­ar­morð­inu á Gaza:

„Í heilt ár hef ég fylgst með hörm­ung­unum á Gaza í sím­anum mínum. Ég þarf ekki einu sinni að kveikja á sjón­varps­frétt­unum eða opna blöðin eins og í gamla daga. Ég kíki kannski bara á instagram í bið­röð­inni í Bónus og sé sund­ur­tætt lík í húsa­rústum á Gaza. Ég opna facebook meðan ég sit á bið­stof­unni hjá tann­lækn­inum og sé for­eldra eins og mig hlaupa um í örvænt­ingu með lík barn­anna sinna í fang­inu. Ég skrolla aðeins áður en ég fer að sofa og sé fyr­ir­bura sem eru skildir eftir á mann­lausum spít­ala til að deyja.Og í morgun þegar ég var búin að draga son minn bros­andi á sleða í leik­skól­ann í morg­un­kyrrð­inni ristaði ég mér brauð og opn­aði instagram. Það fyrsta sem ég sá var mynd­skeið frá Gaza, frá því í nótt, þar sem fólk í tjald­búðum var brennt lif­andi.Já brennt lif­andi!

Og hér sat ég, uppi á litla Íslandi, með fullan munn af rist­uðu brauði og horfi á þennan við­bjóð örfáum klukku­stundum eftir að hann átti sér stað. Þetta popp­aði bara upp inn á milli sætra barna­mynda og kaupóðra áhrifa­valda á instagram.“

Að lokum ímyndar hún sér Önnu Frank með far­sím­ann á lofti:

„Anna Frank er mætt í gasklef­ann með beina útsend­ingu. Hún er búin að standa þar hróp­andi með sím­ann á lofti í heilt ár og sýna okkur allt! Allan hryll­ing­inn. Í beinni! Við erum öll með þessa útsend­ingu í vas­anum. Í lóf­anum, í and­lit­inu öllum stundum. En samt heldur við­bjóð­ur­inn áfram.Bara meira gas, meira gas!Og ein­hvers staðar í bak­grunni heyr­ist ógreini­legur ómur af „Aldrei aftur, aldrei aftur”.“