Júníus Meyvant er tón­list­ar­maður sem flestir þekkja. Færri vita að hann heitir Unnar Gísli Sig­ur­munds­son og er bor­inn og barn­fæddur í Vest­manna­eyjum. Hann á að baki stuttan en magn­aðan sjó­manns­feril á tog­ar­anum Breka VE. Seinna lærði hann á gítar og hefur nú náð frægð víða um heim. Frægðin stígur honum ekki til höf­uðs. Hann býr ásamt eig­in­konu og börnum í Vest­manna­eyjum og unir glaður við sitt. Rokk­stjarna á kvöldin en venju­legur fjöl­skyldu­maður á dag­inn. Hann er alinn upp við trú. Afi hans var sjálfur Einar í Betel. Tónlist hans á sér rætur þar. Unnar Gísli segir sögu sína í við­tali við Sjóarann.

Þegar Unnar Gísli var 16 ára fór hann á sjó með jafn­aldra sínum. Þeir voru ráðnir sem hálf­drætt­ingar á Breka VE sem var mikið afla­skip. Fyrsta ferðin byrj­aði þó hreint ekki vel.

„Um leið og ég stíg um borð þá fæl­ast fisk­arnir upp á land,“ segir Unnar Gísli og heldur áfram. „Það bara gerð­ist ekk­ert. Um leið og bát­ur­inn komst úr höfn, þá kvikn­aði í um borð. Haf­steinn kokkur var ekk­ert voða­lega hrif­inn af mér því ég mætti ekki í þrjú kaffið, ég svaf bara. Hann var með djúpa rödd. Ég gleymi þessu aldrei. Hann opnar hurð­ina og það er kviknað í. Hann var með svo djúpa rödd að ég heyrði bara hæææi,“ segir Unnar Gísli og hermir eftir óskýrum orðum kokks­ins.

„En hann var að segja „Það er kviknað í“ og ég segi „Já, ég er að koma“, svona hálf sof­andi og er að ljúga. Síðan vakna ég bara við það að það er allt í reyk. Skip­stjór­inn var alveg brjál­aður, tekur svona í bring­una á mér og bölvar og gargar. Mikil læti í honum. Og ég var bara í loft­inu og flýg á gólfið. Ég bara sé ekki neitt, það er bara reykur út um allt. Það var vél­ar­rúmið sem var í björtu báli. Maður gleymir aldrei svona. Greind­ar­vísi­talan fer í fyrsta lagi bara niður í hund. Það var ekk­ert plan, ég var ekk­ert búinn að plana hvert ég ætti að fara. Og hann svona horfir á mig og ég horfi á sokk­inn minn.“

Unnar Gísli seg­ist hafa verið með eina langa tánögl, eins og margir ung­lingar og þegar hann hafi drifið sig í sokk­inn hafi hann náð að rífa góðan bita af þum­al­fingrinum með nögl­inni. „Og ég fer í eitt­hvað sjokk. Og karl­inn bara horfir á mig og gargar og gólar og bindur sokk­inn utan um putt­ann á mér og hendir mér út. Og ég horfi bara á putt­ann á meðan hann lóðsar mér út.“

Hægt er að hlusta á við­talið í heild sinni hér.