Þegar Glúmur varð ástfanginn: „Menn verða í slíkri stöðu að hafa lágmarks sjálfsvirðingu“

Glúmur Bald­vins­son segir að það sé „alkunna að ég forð­ast að gagn­rýna fólk. Persónur og ger­endur. Og jafn­vel leik­endur.“

Bætir við:

„Ástæðan fyrir þessu dreng­lyndi mínu er sú að ég hef svo stóra sam­visku og hlýja áru einsog Þór­hildur Sunna þekkir manna best. Þess vegna get ég ekki fengið mig til að segja hvað mér leið­ist Gísli Marteinn og flestir hans þættir. Nánast allir. Svo ég ætla bara að finna að einu.

Einu sinni fyrir langa löngu sem náms­maður var ég á ferð í Mílanó og gekk fram­hjá Giorgio Armani verzlun. Í glugg­anum voru brúnir upp­háir leð­ur­skór. Og ég varð ást­fang­inn við fyrstu sýn. Og keypti þá þrátt fyrir að eiga ekki fyrir þeim. En ég átti kredit­kort. Svo það redd­að­ist. Reyndar end­aði reikn­ing­ur­inn hjá afa. En það er önnur saga.“

Heldur áfram:

„Og svo bara stillti ég þessum skóm upp á borð og opn­aði rauð­víns­flösku og starði á skóna agn­dofa af ást. Mér datt ekki í hug að ganga í svo fögrum skóm í hálft ár. En svo kom ég heim og reim­aði loks­ins þessa skó um fætur mér og mætti í þessum skóm í jóla­boð hjá afa og ömmu í Sörla­skjóli eitt. Klukkan var orðin sex síð­degis. Afi sá skóna og sagði: Glúmur minn. Við klæð­umst ekki brúnum skóm eftir klukkan sex. Eftir þann tíma þurfa þeir að vera svartir. Þar lærði ég þá lexíu. Og hef fylgt henni síðan.“

Segir að end­ingu:

„Því spyr ég af hverju klæð­ist Gísli Marteinn ítrekað brúnum leð­ur­skóm um hákvöld? Slíkt er ekki við hæfi og slíkt þarf að stöðva. Menn verða í slíkri stöðu að hafa amk lág­marks sjálfs­virð­ingu. Þetta er mín eina og síð­asta gagn­rýni á GM. Svart eftir sex.“