Friðrik segir söguna vera að endurtaka sig: „Ekki segja mér að hafa ekki áhyggjur“

Friðrik Agni Árnason seg­ist vera sorg­mæddur yfir þró­un­inni í heim­inum hvað varðar kyn­þátta­hatur en hann á móður sem er ind­versk.

„Ég veit ekki af hverju, en ég er bara svoldið sorg­mæddur. Um jólin og nú í byrjun árs hef ég verið að lesa mikið í mann­kyns­sögu,“ skrifar Friðrik Agni Árnason, dans­þjálf­ari, skáld og tauga­túlk­un­ar­þjálf­ari í færslu sem hann birti á Facebook í gær. Og hann heldur áfram:

„Það kannski segir allt sem segja þarf. Við búum ekki í þeim heimi í dag þar sem að vera brúnn á hör­und er æski­legt. (höfum svo sem ekki gert það lengi í sögu­legu sam­hengi) Semsagt ekki æski­legt til þess að lifa áhyggju­lausu lífi. Áhyggjur af því að vera tal­inn öðru­vísi, hættu­legur eða ógn gagn­vart öðru fólki. Nú um helg­ina er ég að fara ferð­ast einn. Og ég get ekki hætt að hugsa um augna­blikið þegar ég lendi í Ung­verja­landi og geng í gegnum toll­inn og verð stöðv­aður af toll­vörð­unum. Nið­ur­læg­ingin, þreytan, upp­gjöfin gagn­vart því að sífellt vera tal­inn vera eitt­hvað sem ég er ekki (grun­sam­legur/hættu­legur/með illt í hyggju) bara út af ein­hverju sem ég get með engu móti breytt. Húð­litnum mínum.“

Segist Friðrik vilja geta búið í heimi þar sem hann getur til að mynda ferð­ast án þess að kvíða fyrir því vegna húð­litar síns en hann spáir því að næstu fjögur ár verði erf­ið­ari:

„Ég væri svo til að geta búið í heimi þar sem ég get t.d. ferð­ast án kvíða yfir ein­hverju svona. En nei, við búum ekki í þannig heimi. Og eitt­hvað segir mér að á næstu fjórum árum munum við sjá enn skýr­ari afstöðu, ákvarð­anir og afleið­ingar ákvarð­anna nokk­urra ríkra, gam­alla, mis vitra, hvítra karla – sem gull­tryggja enn­frekar að við sem brún erum munum eiga erfitt með að lifa og ferð­ast áhyggju­laus.“

Í næstu orðum segir Friðrik að þetta sé veru­leik hans og ann­arra „sem erum svona“.

„Ekki segja mér að hafa ekki áhyggjur.

Þetta er veru­leiki minn og okkar. Okkar sem erum svona.
Og veru­leik­inn sem blasir nú við okkur er sá að maður sem hefur ein mest mót­andi áhrif á heims­sam­fé­lagið nærir þessa trú og hugsun um; við og þið, við og hin, betri og verri, æðri og óðæðri.“

Friðrik Agni segir enn­fremur að þessi þróun sé ekki ný af nál­inni:

„Þetta er ekk­ert nýtt í sög­unni okkar. Upp­lýs­inga­flæði og mennt­un­ar­stig okkar breytir því ekki að við búum í kap­ít­al­ísku hag­kerfi þar sem pen­ingum fylgja tæki­færi, vald og áhrif. En fjár­hagur fólks hefur því miður ekk­ert að gera með vits­muni þess, hvað þá sið­ferði og sam­kennd.“

Segir Friðrik einnig að þegnar í lýð­ræð­is­ríkjum beri ábyrgð á að verja hags­muni okkar allra:

„En út frá þessu ræðst það hvernig sam­fé­lagið okkar mót­ast að miklu leyti.
Við berum ábyrgð sem þegnar í lýð­ræð­is­ríki. Ábyrgð á að standa vörð um hags­muni okkar allra sem búum saman og þurfum að vera vak­andi fyrir því hvernig ytra heims­sam­fé­lagið hefur áhrif á okkar hugs­anir, hegðun og þ.a.l. menn­ingu okkar.“

Að lokum segir Friðrik Agni að fólk verði nú að spyrna við þessar þróun og spyrja sig í hvernig sam­fé­lagi það vilji búa í.

„Þetta er nú þegar að ger­ast. Við getum ekki farið til baka. En við þurfum að spyrna við, spyrja okkur stöðugt í gegnum allar kosn­ingar, laga­setn­ingum og ákvarð­ana­tökum: Í hvernig sam­fé­lagi viljum við búa í? Í sam­fé­lagi þar sem öllum líður vel og eru öruggir (getur verið mark­mið) eða í sam­fé­lagi þar sem bara MÉR og þeir sem eru EINS OG ég líður vel og öruggum?“