„Afhjúpun NATO þessa dag­ana er býsna athygl­is­verð en hún skrif­ast á reikn­ing Tumps Banda­ríkja­for­seta. Afhjúpun er ef til vill ekki rétta orðið því það hefur lengi verið hugs­andi fólki ljóst að NATO er lítið annað en þjón­ustu­stofnun Banda­rískrar utan­rík­is­stefnu og helg­ast fyrst og síð­ast af skil­greindum hags­munum þar í landi. Hin NATO ríkin gera það sem þeim er sagt – svona að mestu leyti.“ Þannig hefst Facebook-færsla Kristins Hrafns­sonar, rit­stjóra Wikileaks en þar talar hann NATO og ráð­andi stöðu Banda­ríkj­anna innan þess banda­lags.

Kristinn heldur áfram:

„Til að breiða yfir þessa, fremur auð­mýkj­andi valda­skekkju, héldu önnur aðild­ar­ríki uppi þeirri blekki­mynd að þarna væru jafn­ingjar við borðið, „vina­þjóðir“ sem haldi þennan klúbb um háleit og fal­leg gildi. NATO sé bjart banda­lag, þar sem jafn­háir ridd­arar hring­borðs­ins ráða sínum ráðum eftir að hafa fallið á kné við hátíð­lega athöfn, hallað sér fram á sverðin, lotið höfðum og svarið þess eið að verja hvern annan – og heiður kvenna. Það hefur alltaf verið holur hljómur í þessu sviðs­verki en lík­leg­ast er þægi­legra að lifa í blekki­heimi en horfast í augu við nak­inn sann­leik­ann.“

Því næst snýr Kristinn sér að áhuga Donalds Trump á Græn­landi en hann hefur hótað að taka landið með her­valdi. Segir rit­stjór­inn að nú hrynji leik­tjöld NATO og að fólk sé hissa á að aðal­leik­ar­inn fylgi ekki hand­rit­inu. Þá rass­skellir hann íslenska fjöl­miðla fyrir að spyrja ekki krefj­andi spurn­inga um málið:

„Svo kemur Trump aftur fram á sviðið, elt­ist ekki við blekki­leik­inn og hótar að beita her­valdi gegn ann­ari NATO þjóð til að fylgja eftir kröfu sinni að fá Grænland. Leik­tjöldin hrynja og menn eru hvumsa yfir því að leik­ar­inn í hlut­verki Artúrs kon­ungs fylgir ekki hand­rit­inu.Með falli Pótem­kin­tjald­anna moln­aði jafn­framt þessi yfir­lýsta ,,grunn­stoð“ íslenskrar utan­rík­is­stefnu. Það leiðir að sjálfu að hin grunn­stoðin, Varn­ar­samn­ing­ur­inn við Banda­ríkin, er í upp­námi líka. Maður myndi ætla að þetta væri aðal­frétt íslenskra fjöl­miðla (á eftir hand­bolt­anum, vita­skuld) og aðal­um­ræðu­efnið á hinu póli­tíska sviði, en þar er ekk­ert að frétta nema eitt­hvað pot í Ingu Sæland. Hvaða stöðu ætlar íslenska ríkið að taka? Og íslenska þjóðin. Ef við fylgjum Dönum er þá varn­ar­samn­ing­ur­inn brost­inn? Verður Kefla­vík­ur­flug­völlur not­aður til hern­að­ar­að­gerða á Græn­landi? Verður tolla­refs­ingum beitt gegn Íslandi? Ætlum við að vera hlut­laus eða bara sinnu­laus og láta okkur vanta við borðið (eins og kvöld­verð­ar­borðið hjá Mette Fred­rik­sen á dög­unum)?“

Að lokum hæð­ist Kristinn að ráða­mönnum þjóð­ar­innar:

„Á meðan öll athygli er á nágranna okkar handan við Græn­lands­sund sem allir aðrir kalla að vísu Dan­merk­ur­sund (sem menn ættu að muna þegar þeir hneiksl­ast á trumpískri nafn­breyt­ingu Mexík­óflóa í Amer­íkuflóa) erum við og utan­rík­is­ráð­herra lands­ins að horfa á hand­bolta­stríð – sem við töpum. Á þess­ari ögur­stund er ekk­ert þing starf­andi og engin utan­rík­is­mála­nefnd. Helsta þjóðar­ör­ygg­is­málið í umræð­unni er sú vá sem skap­ast þegar lands­menn missa Netflix við rof sæstrengs. Aldeilis samt fengur núna að hafa reynslu­bolt­ann Svan­hildi sendi­herra á vakt­inni við hirð­ina í Camelot. Og Loga.“

Þess má geta að Mannlíf hefur sent spurn­ingar um áhuga Banda­ríkja­for­seta á Græn­landi og fleiru því tengdu til utan­rík­is­ráð­herra og bíður svara.