25. apríl 2024 „En hver á að fá múmín­boll­ana?“ Henni datt ekki neitt annað í hug til þess að segja, á þessum heita og sól­ríka júlídegi. Þau sátu hvort á sínum sól­bekknum með birt­una í and­litið og sól­gler­augu á nef­brodd­unum. Í loft­inu var dauf angan af rósarunna og fugl­arnir keppt­ust um að yfir­gnæfa hver annan með skrúð­ugum lag­línum. Tveir loðnir kettir lædd­ust um...

9. september 2023 Sal­ern­is­að­staða á vinnu­stöðum er víða bág­borin. Glugga­laus rými í horni opinnar skrif­stofu. Þar sem hljóðin marg­fald­ast og magn­ast í dauða­þögn­inni. Lyktin á sér enga und­an­komu­leið nema að læð­ast inn í vit vinnu­fé­laga – sem lítt þurfa að geta sér til um hvaðan hún kemur. Eigin skíta­lyktin ku vera sæt en að deila henni og/eða búk­hljóð­unum forð­ast ég í lengstu lög...

23. desember 2022 Síðast end­aði ég á að segja ykkur frá því þegar ég komst að fram­hjá­haldi míns fyrr­ver­andi eig­in­manns og ofbeld­inu sem gekk á í hjóna­bandi okkar. Fyrri frá­sögn lauk þegar hann hvarf í enn eitt skiptið. Hvert fór hann? Jæja, sagan sem mér var sögð var lyg­inni lík­ust – enda örugg­lega lygi. Það var að morgni þegar hann loks kom heim...

11. október 2022 „Ég var 18 ára gömul þegar ég sótt­ist eftir vinnu sem var í huga mínum mjög spenn­andi og eft­ir­sókn­ar­verð. Ég hafði farið á nekt­ar­stað og upp­lifað kon­urnar sem unnu þar sem sterkar og ósigr­andi og vildi verða eins og þær. Ég kem af brotnu heim­ili og var þol­andi kyn­ferð­is­of­beldis og ein­eltis þannig að það var kannski ekk­ert skrítið þótt ég...

16. janúar 2022 Þegar ég loks­ins náði að koma mér af stað, sá ég að strætó­inn var við stoppi­stöð­ina mína. Fyrir utan strætó­hurð­ina stóð maður sem horfði á mig og tók fast í hönd­ina á mér. Mér fannst það svo­lítið skrítið, en ég hugs­aði svo ekk­ert meira um það. Ég gekk inn og kom mér fyrir aft­ast. Þegar strætó­inn fór af stað horfði...