Síðast end­aði ég á að segja ykkur frá því þegar ég komst að fram­hjá­haldi míns fyrr­ver­andi  eig­in­manns og ofbeld­inu sem gekk á í hjóna­bandi okkar.

Fyrri frá­sögn lauk þegar hann hvarf í enn eitt skiptið. Hvert fór hann? Jæja, sagan sem mér var sögð var lyg­inni lík­ust  –  enda örugg­lega lygi. Það var að morgni þegar hann loks kom heim í sömu  föt­unum og þegar hann fór, ég viti mínu fjær af áhyggjum og spurði hann  hvert hann hafi farið og hvar hann hefði verið? Hann svarar mér að hann hafi verið settur í flug­vél og flogið með hann og rest­ina af her­deild­inni út í miðja eyði­mörk og hlut­irnir sem hann hafi séð væru ógeðs­legir.

Hann segir mér að það sé verið að gera rann­sóknir á fólki með því að blanda saman dýrum og mönnum og hann hafi séð alls kyns hluti sem væru of hrylli­legir til að útskýra fyrir mér. Hann segir mér að her­deildin hafi verið í sér­stakri þjálfun varð­andi að vernda þetta og einnig í þjálfun við hylma yfir kjarn­orku­vopnum. Ég var 18 ára og gleypti við þessu eins og ekk­ert væri en svaf ekki vel svo vikum skipti að ímynda mér að þetta úrkynj­aða „fólk“ myndi sleppa.

Þegar þarna er komið við sögu er að  nálg­ast jól og minn fyrr­ver­andi stingur upp á því að við fengjum með­leigj­anda til að flytja inn með okkur því það væri svo dýrt að leigja bara við tvö, þrátt fyrir að her­inn væri að greiða meiri­hluta leig­unnar. Ég sam­þykki það en þó með trega, þar  til að hann nefnir nafn á stúlku sem var vin­kona mín. Þá segi ég honum að ég sé sátt við það.

Hún byrjar að hanga með okkur alla daga en flytur ekki inn. Mig fer að gruna að það sé eitt­hvað  á milli þeirra því hún var allt í einu orðin svo skrítin í kringum okkur. Ég geng á hann með það og  hann sver við líf sitt að það sé ekk­ert í gangi en ég bara vissi það, annað gat ekki verið.

Nokkrum dögum seinna er mál­efnið farið af borð­inu varð­andi með­leigj­anda og hún hætt að umgang­ast okkur. Jólin líða og ég fer að ókyrr­ast og langar að fara í heim­sókn til vin­konu  minnar sem bjó í öðru fylki. Um leið og ég nefndi það var hann til í að kaupa miða. Enginn miði  var keyptur til baka enda trúði ég honum þegar hann sagði mér að það væri bara best að kaupa  miða með stuttum fyr­ir­vara.

Þegar ég vildi koma heim – ég fer í byrjun jan­úar 2001. Það var í síð­asta skiptið sem ég sá hann þegar hann kvaddi mig á flug­vell­inum. Ég lendi í Nebraska og vin­kona mín tekur á móti mér á flug­vell­inum og mikið var gaman hjá okkur þessa viku sem ég hafði hugsað mér að vera. Svo hringi ég í minn fyrr­ver­andi og bið hann að kaupa miða fyrir mig heim, hann svarar mér með því að það sé ekki til pen­ingur fyrr en um mán­að­ar­mót. Jæja, ég tala við vin­konu mína og hún er bara ánægð með meiri tíma með mér og ég hringi í vinn­una og segi þeim frá­vþví að ég verði lengur en ég hélt að allir væru sáttir.

Hægt er að lesa rest­ina af þess­ari flottu lífs­reynslu­sögu í nýjasta tölu­blaði Mannlífs en það er hægt akkurat hér.