„Ég var 18 ára gömul þegar ég sótt­ist eftir vinnu sem var í huga mínum mjög spenn­andi og eft­ir­sókn­ar­verð. Ég hafði farið á nekt­ar­stað og upp­lifað kon­urnar sem unnu þar sem sterkar og ósigr­andi og vildi verða eins og þær. Ég kem af brotnu heim­ili og var þol­andi kyn­ferð­is­of­beldis og ein­eltis þannig að það var kannski ekk­ert skrítið þótt ég hrif­ist af þessum ótrú­lega flottu konum sem voru klæddar eins og drottn­ingar, með blásið hár og seið­andi augna­ráð. Ég hafði aldrei séð svona konur áður og í mínum huga virt­ust þær ósigr­andi.

Þær gengu milli borð­anna á staðnum og menn­irnir slóg­ust um að tala við þær, þeir ýttu að þeim kampa­víni og pen­ingum og það eina sem þær gerðu var að tala við þá og þær virt­ust njóta þess. Svo stigu þær á svið og döns­uðu kyn­þokka­fullt, sveiflandi hár­inu og katt­liðugar gerðu þær hinar fal­leg­ustu æfingar á járn­súlu. Ég hafði bara aldrei séð neitt þessu líkt og þar með var það ákveðið! Ég skyldi sækja um vinnu og verða nákvæm­lega eins og þessar gyðjur. Ég sótti um og fékk vinn­una. Grét eftir fyrsta skiptið.

Dagur eitt: ég steig á svið, fór úr föt­unum – tón­listin í botni– graðir karlar á kollum við sviðið, fyrsti 500-kall­inn kom fljúg­andi en ég var jafn nakin á svið­inu þrátt fyrir hann. Svo kom næsti og næsti og næsti. Lagið klárað­ist, ég tók upppen­ing­ana – fór niður í bún­ings-her­bergi nakin og brast í grát. Þetta var alls ekki eins glam­úrös og ég taldi, en það versta var búið, áleit ég, næsta skipti yrði ekki eins ömur­legt – og það stóðst. Ég varð góð í þessu, svo góð að ég var beðin um end­ur­greiðslu í eitt skiptið eftir að einn karl­inn hafði eytt of miklu í mig og átti ekki fyrir jóla­gjöfum handa börn­unum sínum. Það kom mér ekki við og hann hélt heim á leið með hnút í mag­anum en ég var með hnút á vesk­inu svo seðl­arnir myndi ekki fjúka úr því.

Ég varð eins­konar seleb þarna inni og fékk til mín fastakúnna sem elsk­uðu að sjá mig dansa fyrir sig, bæði á sviði sem og í einka­her­berg­inu, sumir vildu að ég bað­aði mig í sturtu­klef­anum sem var í einu her­berg­inu – aðrir vildu að ég dans­aði á þeim og nudd­aði mér fram og aftur, upp og niður, aðrir voru með eitt­hvað skrýtið kínk fyrir mat og svo mætti lengi telja. Þarna upp­lifði ég í fyrsta sinn frelsi og að ég væri að slá eign minni á eigin lík­ama eftir ára­langt ofbeldi þar sem ég átti ekki lík­ama minn. Ég upp­lifði að ég réði hvað ég gerði og hvernig, og elskaði að upp­lifa að karl­mað­ur­inn væri undir mér og hann væri valda­laus í mínu rými. Þarna inni á staðnum mynd­að­ist sterkur vina­hópur þar sem dj-inn, dyra­verð­irnir og dans­ar­arnir héngu saman og þetta varð hálf­gerð para­dís fyrir litlu brotnu mig – þarna var ég örugg, eða hvað?

Hlustaði ekki á inn­sæið. Ég var send til að dansa í einka­sam­kvæmi sem var ekki svo óal­gengt og það var góður pen­ingur í því svo við gerðum það með glöðu geði, en and­rúms­loftið var ein­hvern veg­inn öðru­vísi þegar þetta var bókað á mig, ég fann það í bein­unum að það var eitt­hvað skrýtið. Ég ákvað að hlusta ekki á inn­sæið heldur fór ég ásamt einum af dyra­vörð­unum, á ónefndan veit­inga­stað í borg­inni. Þar beið hann, karl­hel­vítið. Hann hafði borgað fyrir að fá að nauðga mér.“ Lestu átak­an­lega líf­reynslu­sögu í heild sinni í helg­ar­blaði Mannlífs.