Þegar ég loks­ins náði að koma mér af stað, sá ég að strætó­inn var við stoppi­stöð­ina mína.

Fyrir utan strætó­hurð­ina stóð maður sem horfði á mig og tók fast í hönd­ina á mér. Mér fannst það svo­lítið skrítið, en ég hugs­aði svo ekk­ert meira um það. Ég gekk inn og kom mér fyrir aft­ast. Þegar strætó­inn fór af stað horfði ég á mann­inn út um bak­glugg­ann. Hann virt­ist líta út fyrir að vera örlítið hærri þar sem hann stóð þarna einn á blautri gang­stétt­inni.

Hann leit út fyrir að vera nið­ur­dreg­inn. Var hann að gráta? Ég gat ekki lengur greint and­lit hans. Strætó­inn fór af stað og beygði svo fyrir horn og ég missti sjónar á honum. Ég sá hins vegar í hvaða hús hann var að fara. Við keyrðum í burtu og hann hvarf með öllu. Ég sett­ist aftur niður, en eng­inn tók eftir því að ég var að horfa á hann. Það lygndi og ég fór að sjá hraun­víð­átt­una eins langt og augað eygði. Rign­ingin hafði breytt lands­lag­inu og gert allt dekkra yfir­litum. Ég lok­aði aug­unum.

Við fengum alltaf greitt út í vinn­unni hvern föstu­dag. Þennan föstu­dag ákvað ég að fara í bæinn og kaupa mér eitt­hvað fal­legt. Áður en ég vissi, var ég nán­ast búin að eyða öllum pen­ingnum. Eftir bæj­ar­ferð­ina ákvað ég að fara með kvöld­strætónum þangað sem mað­ur­inn átti heima. Ég dingl­aði bjöll­unni og móðir hans kom til dyra. Hún spjall­aði við mig örstutt og vís­aði mér svo til hans upp í her­bergi. Í tvo daga var lífið bjart.

Einn morgun í vinn­unni tók ég eftir því að hann hefði sent mér tölvu­póst. Í póst­inum stóð ein­fald­lega að hann gæti ekki hitt mig næstu helgi. Hann sagð­ist ekki geta útskýrt af hverju, en hann myndi láta mig vita nokkuð fljót­lega.

Margar vikur liðu þar sem ég reyndi að ná sam­bandi við hann, en ég heyrði ekk­ert meira í honum. Svo loks­ins eitt föstu­dags­kvöld ákvað ég að fara að strætó­stöð­inni þar sem ég hafði séð hann fyrst. Ég beið og von­aði að ég myndi sjá hann, en aldrei kom hann.

Um kvöld eitt var bréfi rennt undir hurð­ina hjá mér. Í því stóð: „Ég á von á þér næsta laug­ar­dag. Ég elska þig.“ Það var allt og sumt.

Á föstu­deg­inum hljóp ég að stoppi­stöð­inni. Ég var mjög spennt, hann var búinn að biðja mig um að koma til sín. En hann kom ekki. Ég gat ekki beðið enda­laust, ég varð að fá að vita hvað hann vildi mér.

Þegar ég kom inn í húsið sat móðir hans í stof­unni og horfði á mig döpur. Hún bað mig um að setj­ast niður og rétti mér svo umslag. Bréfið var frá spít­al­anum, en hann hafði svipt sig lífi nokkrum dögum eftir að við hitt­umst síð­ast.

Grátur ómaði í her­berg­inu, en ekk­ert skipti máli lengur. Hann var graf­inn í lík­ama móður sinnar og grét.

Ég stóð upp og hélt niður göt­una ringluð, þegar ég fann að það er tekið í hönd­ina á mér. Við gengum þegj­andi í átt að strætó­stöð­inni. Við vorum 17 ára, full af örvænt­ingu, ófær um að elska okkur sjálf og hvort annað og lifa líf­inu.

Þegar ég opn­aði augun runnu regn­drop­arnir niður rúð­una.