Sonja Arn­ars­dóttir er í við­tali í nýjasta tölu­blaði Vikunnar.

Fyrir sex árum ákvað Sonja að taka all­hressi­lega til í sínu lífi. Hún ákvað að setja sjálfa sig í fyrsta sæti og hóf að stunda lík­ams­rækt af kappi. Á síð­asta ári byrj­aði hún að þjálfa fyrir sitt fyrsta fit­ness-mót. Í dag er hún hraust­ari en hún hefur nokkurn tím­ann verið og stefnir ekki að því að hætta að hreyfa sig í bráð.

Í des­em­ber 1991 var hún á ferð í Borg­ar­firði þegar hún keyrði óvænt inn á mikið ísinga­svæði með þeim afleið­ingum að hún missti stjórn á bílnum og hann fór nokkrar veltur. Sonja var ekki í örygg­is­belti og kastað­ist langa leið út um fram­rúðu bíls­ins. Hún var með með­vit­und allan tím­ann og man vel sárs­auk­ann og brot­hljóðin þegar bein lík­ama hennar fóru í sundur. Með henni í för var fyrr­ver­andi eig­in­maður hennar sem slas­að­ist mikið í and­liti. Þau voru svo heppin að aðrir veg­far­endur komu fljót­lega á vett­vang til hjálpar og þar á meðal var sjúkra­flutn­inga­maður sem sá til þess að Sonja var ekki hreyfð fyrr en læknir og sjúkra­bíll voru komnir á stað­inn.

Sonja átti erfitt með and­ar­drátt og hélt í raun að hún væri að deyja. Við tóku margar aðgerðir, löng sjúkra­hús­vist og end­ur­hæf­ing. Ljóst var að þessi unga kona næði aldrei fullri heilsu aftur. Í raun var hún stál­heppin að mænan skyldi ekki fara í sundur. Nú nærri þremur ára­tugum síðar er hún enn að takast á við lík­am­legar og and­legar afleið­ingar slyss­ins en telur að það stranga matar­æði og agi sem fylgir fit­ness-íþrótt­inni hafi hjálpað sér mikið. Hún lætur enga bil­bug á sér finna og stefnir á að keppa aftur á mótum í ár.

Viðtalið í heild má finna í nýjasta tölu­blaði Vikunnar.

Texti / Hildur Frið­riks­dóttir
Myndir / Hákon Davíð Björns­son
Förðun / Björg Alfreðs­dóttir
Fatnaður / Lindex og Vila