Und­an­farin ár hefur Valdís ferð­ast mikið ásamt eig­in­manni sínum til Asíu, fjórum sinnum til Taílands og þrisvar til Balí. Þegar við­talið fór fram var Valdís einmitt á leið­inni til Balí. „Fyrsta ferðin mín var árið 2010 en þá heim­sótti ég Taíland. Það urðu algjör þátta­skil í mínu and­lega ferli. Ég heill­að­ist af ein­hverju sem ég get ekki komið orði að. Þar er fátækt en líka mikil gleði. Mér líður alltaf best innan um heima­menn en ekki túrist­ann. Ég vil upp­lifa þeirra menn­ingu og ég er ekki þessi kona að nennir að gera sig sæt­ari á hverju kvöldi.“

Mynd: Unnur Magna

Í kjöl­far ferð­ar­innar fór Valdís að lesa sér til um búdd­isma og hindúa­trú þar sem allt snýst um karma.

„Ég held í hjarta mér að ég muni fá það sem ég á skilið og það sem ég gef frá mér skipti miklu máli. Ef það kemur eitt­hvað upp á held ég alltaf ró minni því ég veit að karma sér um sitt. Og ef ein­hver svíkur mig þá nota ég þessa hugsun, karmað sér um þetta og málið er farið. Ég las nýverið bók í Taílandi sem fjallar um það hvernig þján­ingin getur reynst fólki sem gjöf, þá hugsun hef ég til­einkað mér. Við lærum svo margt í þján­ingu og nú er ég alls ekki að tala um þján­ingu við missi fólks eða annað álíka áfall eins og sjúk­dóma eða slys.

Ég er að tala um til­finn­inga­legan þroska að mark­miðum. Hvað þján­ing er dásam­leg á margan hátt. Mann­eskja sem reykir ætti að vilja að þjást aðeins, ekki að ótt­ast sárs­auk­ann. Það þarf að þjást til að fá þessa vellíðan að vera reyk­laus. Mann­eskja sem ætlar sér mark­mið í rækt­inni ætti einnig að vilja þjást aðeins, að læra að skilja að þján­ing er hjálp­leg og maður ætti ekki alltaf að bug­ast undan löng­unum.

Ég tala um raun­hæf mark­mið en samt þarf þessa góðu þján­ingu í bland. Við þjá­umst alveg í prófa­törn í skóla en við lærðum það korn­ung að þetta þurfum við að gera til að útskrif­ast. Það er eitt­hvað sem við kunnum. Alveg sama þján­ing og ég er að tala um, bara nota hana á öllum öðrum sviðum líka. Það mætti alveg kenna þetta í skólum og ég meina það ekki á dramat­ískan hátt.

Mér líður ekk­ert alltaf vel á meðan en hugs­unin leitar alltaf í líð­an­ina eftir á. Ég nota líka þján­ingu þegar ég þori ekki, að þá hugsa ég fram á við. Þetta er það sem ég kalla að spjalla við sjálfið á upp­byggj­andi hátt. Að elska þján­ing­una er virki­lega þrosk­andi og róandi.“

Þetta er aðeins brot úr við­tal­inu við Valdísi. Viðtalið í heild sinni má lesa í nýjasta tölu­blaði Vikunnar sem nú er komið á sölu­staði. 

Viðtalið við Valdísi Sylvíu má lesa í heild sinni í nýjasta tölu­blaði Vikunnar.

Myndir / Unnur Magna
Förðun / Björg Alfreðs­dóttir