Margrét Seema, sem er hálf­ind­versk, hefur búið erlendis meiri­hluta ævi sinnar en hefur að eigin sögn ávallt verið mjög stolt af því að vera íslensk. Hún er nú komin með fast heim­il­is­fang hér á landi sem hún segir hafa verið stórt skref.

„Það voru í raun örlögin sem réðu því að ég ákvað að vera meira heima. Ég ætl­aði bara koma í stutt stopp til að end­ur­nýja banda­ríska atvinnu­leyfið mitt og fá einn ein­faldan stimpil í pass­ann. En í miðju því ferli var Trump val­inn for­seti og allt kerfið fór á haus. Ég í raun fest­ist hérna á Íslandi í næstum níu mán­uði. Þá gripu örlögin í taumana, ég varð ást­fangin af manni og ég ákvað að taka séns á því ævin­týri og sé ekki eftir neinu. Finnst hann enn þá jafn­mikið æði og mér fannst þegar ég hitti hann fyrst. En New York er í raun enn þá heima að mörgu leyti.

Ég er enn þá þar um 40% af árinu, enda bæði með sterkt tengsla­net og vin­áttu sem heldur manni þar. Síðustu ár hef ég unnið við kvik­mynda­töku, ljós­myndun, skriftir og leik­stjórn á Íslandi, í Banda­ríkj­unum og verið mikið í Asíu, Afríku og eitt­hvað í Japan líka. Ég er mikil flökku­sál þannig að þessi vinna og lífs­stíll sem fylgir henni hefur átt mjög vel við mig. New York er borg þar sem mér hefur alltaf liðið vel enda tekur hún mjög vel á móti flökku­sálum eins og mér, þannig að það að kveðja hana fyrir fullt og allt er ekk­ert á döf­inni.“

Mydn / Hallur Karlsson

Get ekki hugsað mér að gera neitt annað

Aðspurð hvernig það hafi komið til að hún leidd­ist út í leik­stjórn seg­ist Margrét Seema alltaf hafa viljað segja sögur og verið heilluð af hegðun fólks, að setja fólk í aðstæður þar sem raun­veru­leiki og fantasía bland­ast saman.

„Ég sé oft heim­inn í gegnum auga ljós­mynd­ar­ans þar sem lýs­ing, hreyf­ing, litir og skrýtnar aðstæður eru í aðal­hlut­verki í bland við sögu sem mig langar að segja. Þessi sam­setn­ing leiddi mig ein­hvern veg­inn í starfið mitt í dag. Auðvitað er þetta stundum kæf­andi raun­veru­leiki en líka oft ótrú­lega gef­andi og þessu fylgir í raun jafn­mikil leik­gleði sem og hug­ar­angur, en mér finnst það þess virði enda get ég eig­in­lega ekki hugsað mér að gera neitt annað.

Ég fór hins vegar alls kyns króka­leiðir áður en ég fann mig í kvik­mynda­form­inu og próf­aði mig áfram með ýmis list­form í gegnum árin, dans, ljós­myndun, skrif, leik­hús og lýs­ingu. Það hefur algjör­lega mótað mig og haft áhrif bæði á minn stíl, vinnu og hvernig ég nálg­ast leik­stjórn og kvik­mynda­töku.“

Viðtalið við Margréti Seemu má finna í 2. tölu­blaði Vikunnar.

Aðspurð hvort henni finn­ist kvik­mynda­iðn­að­ur­inn karllægur bransi, svarar Margrét Seema að heim­ur­inn sé almennt karllægur alveg sama hvaða bransa eða starfi maður gegni.

„Mér hefur hins vegar alltaf fund­ist þeir lista­menn sem búa til sjón­varps­s­er­íur, kvik­myndir og bækur hafi frá­bær tæki­færi að búa einmitt til sögur og per­sónur sem hrista upp þess­ari töl­fræði og búa til nýtt sam­tal.  Og auð­vitað eru margir, bæði konur og menn í kvik­mynda­brans­anum sem mark­visst vinna að því að bæði bæta jafn­réttið bak við vél­ina og fyrir framan hana. Ég hef líka oft­ast reynt að sjá þetta einmitt sem tæki­færi að hugsa út fyrir ákveð­inn ramma til að verða betri í mínu.

Ég er ekk­ert rosa­lega hrifin af reglum, sér­stak­lega reglum sem eru gerðar til að halda óbreyttu ástandi. Ég hef stundum heyrt að ég búi yfir ákveðnum sjarma sem getur bæði komið að notum en líka komið mér í vand­ræði, en þetta tvennt eru örugg­lega stórar ástæður fyrir því að ég geri það sem ég geri í dag,“ segir Margrét Seema Takyar.

Viðtalið við Margréti má lesa í heild sinni í 2. tölu­blaði Vikunnar.

Myndir / Hallur Karlsson