„Sum ljóðin eru gamlar æsku­myndir sem hafa fylgt mér alla tíð svo sterkt að ég get enn fundið lykt og bragð af deg­inum eða stund­inni sem þær áttu sér stað, þau ljóð skrif­uðu sig nán­ast sjálf, þau eru eig­in­lega bara eins og gamlar ljós­myndir í nokkrum orðum,“ segir Hildur.

„Ég hugsa að þessi ljóða­bók hafi gengið með mér frá allt frá bernsku. Strax sem barn var ég hel­tekin af dauð­anum, aldrei þannig að hann ylli mér ang­ist heldur fannst mér allt svo áhuga­vert sem tengd­ist dauð­anum. Ég er alin upp á kirkju­stað og faðir minn var prestur og þess vegna var dauð­inn mér nálægur frá fyrstu minn­ingu. Mér fannst svo for­vitni­legt að fylgj­ast með atferli fólks í kringum dauð­ann og öllum siðum og hefðum sem skap­ast í kringum hann en líka öllum vand­ræða­gang­inum og hátíð­leik­anum sem verður til vegna þess að okkur finnst óþægi­legt að lifa í sátt við dauð­ann, jafn­vel þótt hann sé það eina sem ekk­ert okkar getur flúið. Ljóðin eru þess vegna bæði kómísk en líka hug­hraust af því að í gegnum starfið mitt sem prestur hef ég lært að umgang­ast dauð­ann af fum­leysi en líka auð­vitað djúpri alvöru.“

Ljóða­bókin Líkn fjallar öðru fremur um dauð­ann, til­finn­ingum okkar og atferli þegar við mætum honum.

Hún segir að til­gangur bók­ar­innar sé fyrst og fremst að deila með umheim­inum myndum af þessum sammann­lega veru­leika sem dauð­inn er en líka að orða nokkrar æsku­myndir upp­hátt áður en yfir þær fennir.
„Nú lifum við bara í svo miklum hraða og áreiti að for­tíð hvers og eins okkar getur farið að skol­ast til ef við gefum henni ekki við­eig­andi gaum og þótt við eigum ekki að lifa í for­tíð­inni megum við heldur ekki gleyma henni því þá hættum við að þekkja okkur sjálf,“ segir Hildur.

„Ég hef alltaf verið hug­fangin af ljóð­form­inu, allt frá því að ég var þriggja ára gömul og pabbi kenndi mér ljóðið „En hvað það var skrýtið“ eftir Pál Árdal, upp frá því hef ég elskað ljóð og lært þau utan að eins og drekka vatn þótt ég gæti ekki fyrir mitt litla líf munað eina ein­ustu stærð­fræði­for­múlu alla mína grunn- og fram­halds­skóla­göngu. Ég get tár­ast við að lesa ljóð og líka hlegið og fáar bækur hafa veitt mér jafn­góðan spegil á lífið og sjálfa mig eins og ljóða­bækur. Ég hef alltaf hrif­ist af knöppum stíl og alltaf fund­ist miklu merki­legra að lesa stóra hugsun í fáum orðum í stað­inn fyrir litla hugsun í mörgum orðum, hið fyrr­nefnda getur kallað fram í mér gæsa­húð á meðan hitt virkjar enn frekar athygl­is­brest­inn sem ég lifi við.“