Kristinn segir að í öllu þessu hafi bæði hann og Ing­veldur verið vel með­vituð um að enda­lokin væru óum­flýj­an­leg. Þau hafi lagt áherslu á að gera börn­unum grein fyrir því líka og alltaf talað hreint út um veik­indin við börnin. „Við þá yngstu líka þótt hún hafi ekki enn fangað hug­takið dauð­ann. Hún fangar þetta svo­lítið þannig að „nú er mamma ekki lengur á sjúkra­hús­inu. Núna er hún í hjart­anu í mér. Hún er með hús þar.“ Svo á þetta bara eftir að þró­ast með hennar þroska. Hún var nátt­úr­lega búin að upp­lifa það að mamma hennar hafði verið á sjúkra­hús­inu í um 100 daga síð­ast­liðna níu mán­uði. Þetta var svo­lítið langur tími sem hún hitti alltaf mömmu sína á spít­ala. Það kom mér nokkuð í opna skjöldu að hún var vissu­lega sorg­mædd en samt glöð yfir því að nú væri mamma hjá sér. Svo þegar hún er að melta þetta hug­tak, dauði, þá koma spurn­ingar eins og „við erum ekki dáin, er það?“ Það þarf bara svo­lítið að halda henni við efnið og tala um þetta. Að vera ekki að vernda börnin gagn­vart þessu. Þetta er bara staðan og ég hef ekk­ert verið að segja við hana að mamma hennar sé á himnum með englum eða eitt­hvað svo­leiðis. Hún er bara dáin og hún lifir í minn­ingum okkar.“

Eðli máls­ins sam­kvæmt hafa und­an­farnar vikur verið anna­samar hjá Kristni. Auk þess að skipu­leggja útför­ina og ganga frá öðrum praktískum málum hefur verið gest­kvæmt á heim­il­inu. En það er aðeins farið að hægja á og þá vill það oft ger­ast að sorgin hellist yfir. Kristinn seg­ist mjög með­vit­aður um þetta. „Núna hefur lífið snú­ist um að klára útför­ina og þessi praktísku mál, taka börnin úr þessu umhverfi og fara með þau til Tenerife og svo í úti­legur í sumar. Ég geri alveg ráð fyrir því að það komi skellur í haust. Ég veit að það mun ger­ast en ég ætla þá alla vega að vera búinn að und­ir­búa það með því að vera kom­inn í rútínu með leik­skól­ann, að þetta verði eins og smurð vél. Varðandi fram­haldið þá bara er það að halda minn­ingu Ing­veldar á lofti fyrir börn­unum og ekki reyna að grafa þetta niður til að ein­falda lífið. Við tölum bara um þetta, grátum saman þegar þarf að gráta saman. Það er allt í lagi. Það verður erfitt að halda jólin, það verður erf­iður apr­íl­mán­uður á næsta ári þegar öll barna­af­mælin eru. En ég hef ekk­ert rosa­lega miklar áhyggjur af því enn þá.“

Í fyrsta skipti ætlar Kristinn svo að vinna skipu­lega í sjálfum sér. „Ég hef verið að hugsa um það að ég þurfi að finna mér nýjan takt, hvernig ég ætli að hafa hlut­ina. Ég er búinn að panta mér við­tals­tíma hjá Ljósinu eftir að ég kem heim frá Tenerife og þá ætla ég að byrja að spá í mig. Það er eitt­hvað sem ég hef aldrei gert áður og ég finn að það hjálpar að tala. Bara það að tala opin­skátt við börnin hefur verið eins og sál­fræði­tími fyrir mig. Ég vor­kenni stundum fólki sem slys­ast til að spyrja hvernig ég hafi það því ég segi það bara hreint út. Fólk verður þá bara að taka því og höndla það ef ég fer að gráta.“

Reykja­vík­ur­mara­þonið er fram undan og svo vill til að það ber upp á brúð­kaups­dag­inn, 24. ágúst. Þar ætlar Kristinn að hlaupa 21 kíló­metra í nafni Ljóssins. Hann við­ur­kennir að lang­hlaup séu ekki hans sterkasta hlið enda stór og mik­ill maður. Ástríða hans liggur í ruðn­ingi (rugby) en Kristinn er einn af for­víg­is­mönnum íþrótt­ar­innar hér á landi. „Ég fer bara hægt og örugg­lega yfir. Ég hef engar áhyggjur að kom­ast ekki í enda­markið.“

Sjáðu einnig „Hún lifir í minn­ingum okkar“.

Mynd / Hallur Karlsson