„Þegar Geir­finnur hvarf í nóv­em­ber 1974 fór fljót­lega að bera á orðrómi sem barst frá rann­sókn­ar­að­ilum um að Klúbbs­menn væru viðriðnir hvarf hans. Samt var ekk­ert sem tengdi þá við Geirfinn eða Keflavík. Lög­reglan reyndi jafn­framt mikið að blanda ein­hverjum spíra­málum inn í rann­sókn­ina. Það sem vekur hins vegar athygli er að ekk­ert spíra­smygl var til rann­sóknar á þessum tíma sam­kvæmt yfir­lýs­ingu lög­regl­unnar í Keflavík sem birt­ist í fjöl­miðlum 14. jan­úar 1975, tveimur mán­uðum eftir hvarfið,“ segir Erla í við­tali við Mannlíf og heldur áfram: „Þar segir að rúmum þremur vikum eftir hvarfið hafi lög­reglu verið það ljóst að engin tengsl voru á milli Geir­finns og spíra­mála. Þessu geta allir flett upp sem vilja.“

Hún segir að enn virð­ist menn þó leggja sig fram við að við­halda slíkum tengslum í hugum fólks. „Nú síð­ast Haukur Guð­munds­son, fyrrum lög­reglu­maður í Keflavík, í þátt­unum Skandall. Hann virð­ist þar reyndar vera að reyna að koma sér undan spurn­ing­unni um hvers vegna lög­reglan kann­aði ekki mögu­legan þátt elsk­huga Guðnýjar Sig­urð­ar­dóttur, eig­in­konu Geir­finns, þar sem hann ber því við að rann­sókn­ar­að­ilar hafi ekki haft tíma til að kanna fjar­vist­ar­sönnun svo grun­sam­legs aðila vegna anna við spíra­mál. Þarna er um hrein ósann­indi að ræða.“

Í við­tal­inu kemur fram að Erla sé greini­lega hugsi yfir því með hvaða hætti rann­sóknin í Keflavík var unnin og bendir á að seinna hafi Haukur, lög­reglu­maður í Keflavík, hlotið dóm í máli Guð­bjarts Páls­sonar leigu­bíl­stjóra.

„Haukur fékk dóm fyrir að koma fyrir sönn­un­ar­gögnum og hand­taka Guðbjart á fölskum for­sendum. Þetta eru óskyld mál en að mínu mati nákvæm­lega sama aðferða­fræði og Haukur not­aði þegar hann lét Magnús Gíslason, teikn­ara hjá tækni­deild­inni í Keflavík, fá ljós­mynd af Magnúsi Leó­polds­syni, fram­kvæmda­stjóra Klúbbs­ins, og sagði honum að teikna mynd af mann­inum á ljós­mynd­inni. Þá teikn­ingu fer hann síðan með til Ríkeyjar Ingi­mund­ar­dóttur skúlp­t­úrista og biður hana um að gera eftir henni leir­styttu. Styttuna not­aði hann svo til þess að láta fólk benda á Magnús Leó­polds­son og bendla hann þannig við málið. Þetta sýnir að þeir ætl­uðu sér að negla Klúbb­menn, hvað sem það kost­aði.“

Viðtalið í heild sinni má lesa hér.