Ingi Vífill fór að stunda skraut­skrift fyrir þremur árum og fann að hún hafði góð áhrif á ein­beit­ing­una. Í kjöl­farið stofn­aði hann Reykja­vík Lett­er­ing og hóf að halda skraut­skrift­ar­nám­skeið. Á nám­skeið­unum kennir hann fólki réttu hand­tökin í skraut­skrift ásamt því að tengja skrift­ina við önd­unaræf­ingar og hug­leiðslu.

Ingi Vífill kennir nám­skeið í skraut­skrift um helgar í The Space Reykja­vík, Hólma­slóð 2.

„Ég hef haft mik­inn fókus á hug­rækt í þessu sam­hengi og leið­beini fólki að tengja skraut­skrift­ina við and­ar­drátt­inn og gera þessa iðju þannig að virkri hug­leiðslu,“ útskýrir Ingi Vífill.

Aðspurður hvernig hann hóf að stunda skraut­skrift segir Ingi: „Ég hef skrifað lykkju­skrift­ina frá barns­aldri en við yngri bróðir minn gengum í grunn­skóla í Danmörku. Þar er gömul gildi höfð í heiðri, þar með talið vönduð skrift­ar­kennsla. Til dæmis áttum við að skila heima­dæmum í stærð­fræði viku­lega og dæmin áttum við að hrein­skrifa með blek­penna áður en þeim var skilað. Svo ætli það sé ekki sá bak­grunnur sem fylgir mér inn í þetta fag“

Ingi Vífill segir kennsl­una eiga vel við sig. „For­eldrar mínir eru ann­ars vegar arkítekt og hins vegar kenn­ari. Það er mér hrein­lega í blóð borið að kenna og hanna – tala nú ekki um þegar ég fæ að steypa þessu tvennu saman,“ segir Ingi sem er nemi í graf­ískri hönnun við Lista­há­skóla Íslands.

Hafði ekki eirð í sér til að hugleiða

Að eigin sögn hefur Ingi Vífill oft reynt að stunda hug­leiðslu en hefur ekki tek­ist það almenni­lega, mögu­lega sökum þess að hann er greindur með athygl­is­brest og ofvirkni (ADHD).

„Ég hafði ekki nægi­lega eirð í mér. En ég get varið lögum tíma í það sem ég hef áhuga á, oft mörgum klukku­stundum án þess að vita hvað tím­anum líður. Þegar þetta fag fór að opn­ast fyrir mér þá sá ég að það er hægt að tengja strok­urnar við and­ar­drátt­inn. Upp­strokur eru á inn­öndun og nið­ur­strok­urnar á útöndun. Þá nýtir maður líka and­ar­drátt­inn til að gefa lín­unum til­ætl­aða vigt; þunnar og þykkar,“ útskýrir hann. Skraut­skrift­inn varð því hans leið inn í heim hug­leiðsl­unnar.

„Verk­efnið er skýrt og afmarkað og með því skipu­legg ég æfing­una – í raun hug­leiðsl­una. Segjum sem svo að æfingin sem ég set mér sé að fylla eina síðu af há- og lág­stafa A. Þá sest ég við og ein­beiti mér fyrst og fremst að því að ná öllum formum réttum. Spor­öskj­urnar séu reglu­legar; að hryggir séu með réttan halla og að línu­þykktir séu hæfi­legar. Ekkert annað kemst að. Og þegar ég set punkt­inn eftir síð­asta a-ið í lok síð­unnar, þá hef ég leitt hug­ann að skrift­inni í um það bil 20 mín­útur.“

Allir geta lært að skraut­skrifa að sögn Inga.

Allir geta lært skrautskrift

Spurður út í hvort hann telji að allir geti lært skraut­skrift svarar hann ját­andi: „Að sjálf­sögðu. Alveg eins og allir geta lært að dansa eða tala íslensku. Það er okkur mann­eskj­unum eðl­is­lægt að læra, ann­ars leið­ist okkur og hug­ur­inn leitar í eitt­hvað minna upp­byggi­legt.“

Ingi Vífill hefur kennt fólki úr öllum áttum skraut­skrift. „Á nám­skeið hafa komið syst­kyna­hópar að styrkja fjöl­skyldu­böndin, vin­konur að víkka sjón­deild­ar­hring­inn, mæðgin og feðgin, ein­stæð­ingar í leit að félags­skap, útlend­ingar í leit að teng­ingu við aðra í sömu stöðu og svona mætti lengi telja.“

Áhuga­samir geta skoðað það sem Ingi er að gera á Facebook-síðu hans og á Instagram.

Myndir og mynd­band / Hákon Davíð Björns­son