Stefnir á 300 kg í samanlögðu fyrir fimmtugt

„Ég var að hefja í dokt­ors­nám með vinnu og vissi að ég þyrfti að gæta þess að sinna lík­am­legri heilsu, sem hefur oft setið á hak­anum hjá mér. Ég spurð­ist fyrir um góðan einka­þjálf­ara og var bent á Ingimund í World Class á Sel­tjarn­ar­nesi. Stað­setn­ingin hent­aði vel, hann tók vel á móti mér og nú æfi ég þrisvar til fjórum sinnum í viku, klukku­tíma til tvo í senn,“ segir Silja Bára.

Kraft­lyft­ingar gefa Silju Báru mikið og henni líður vel í þessu sporti. „Ég hef keppt einu sinni, ég lof­aði sjálfri mér að ég myndi keppa eftir að ég skil­aði dokt­ors­rit­gerð­inni, svo ég tók þátt í bik­ar­móti haustið 2017.“ Mynd / Aldís Páls­dóttir

Stór hópur æfir með Kraft­lyft­inga­fé­lagi Reykja­víkur hjá Ingi­mundi og Silja segir sama á hvaða tíma hún mæti, alltaf sé skemmti­legt fólk á svæð­inu, flest konur, á öllum aldri og víða að, svo sé alltaf fjör á æfingum. „Oftast finnst mér hné­beygj­urnar skemmti­leg­astar, en það breyt­ist oft – ég hef verið að leggja áherslu á bekk­press­una og þar sem ég finn fram­far­irnar þar hef ég mjög gaman af þeim í augna­blik­inu.“
Silja hefur tekið 110 kg í rétt­stöðu­lyftu, 100 kg í hné­beygju og 55 kg í bekk­pressu og stefnir á að ná 60 kg núna í febr­úar. „Ég hef keppt einu sinni, ég lof­aði sjálfri mér að ég myndi keppa eftir að ég skil­aði dokt­ors­rit­gerð­inni, svo ég tók þátt í bik­ar­móti haustið 2017, um hálfum mán­uði eftir skil. Mark­miðið var ein­fald­lega að gera gildar lyftur, og það tókst – og ég var ekki síð­ust á mót­inu,“ segir hún bros­andi. „Lang­tíma­mark­miðið er að mig langar að ná 300 kg sam­an­lögðu fyrir fimm­tugt. Ég hef smá­tíma í það.“

Sam­heldið sam­fé­lag
Kraft­lyft­ingar gefa Silju Báru mikið og henni líður vel í þessu sporti. „Ég hef aldrei verið fyrir hlaup gefin en þetta byggir upp þol og styrkir beinin. Ef þú ætlar ekki að meiða þig við að gera lyft­urnar vit­laust þá þarftu að vera á staðnum, svo ég skil vinn­una eftir í þessar 90 mín­útur eða svo sem ég er í lyft­inga­salnum. Svo er þetta mjög mæl­an­legt – ég veit hvort ég er að bæta mig milli vikna og mán­aða, sem er gott upp á mark­miða­setn­ingu og aðhald. Og ég full­yrði að ég var ekki viss um að ég gæti klárað dokt­ors­rit­gerð­ina fyrr en ég kláraði mína fyrstu 100 kg rétt­stöðu­lyftu,“ segir hún.

Silja Bára reynir einnig að mæta í jóga eða teygju­tíma einu sinni í viku, hún gengur oft­ast í vinnu og fer í sund af og til. Mynd / Aldís Páls­dóttir

Að auki reynir hún að mæta í jóga eða teygju­tíma einu sinni í viku, gengur oft­ast í vinnu og fer í sund af og til. Hún seg­ist líta upp til margra kvenna sem hún æfir með. „Sig­þrúður Erla og Dagmar, sem eru eldri en ég og keppa á heimsklassa eru algjörar fyr­ir­myndir, en almennt finnst mér bara gaman að vera í þessu sam­fé­lagi. Það var ein úr KFR að keppa á Reykja­vík International Games um dag­inn og ég held að við höfum verið að minnsta kosti 20 sem mættum til að hvetja hana áfram. Svo taka með­lim­irnir líka þátt í að byggja upp sportið, Hulda Elsa er til dæmis for­maður Kraft­lyf­inga­sam­bands Íslands og þegar félagið heldur mót mæta allir að leggja sitt af mörkum.“

„Ég hef stöku sinnum fengið tak í mjó­bakið og einu sinni eftir að ég datt á hjóli gat ég ekki verið mikið í hné­beygj­unum. Ef iðk­endur eru með­vit­aðir í hreyf­ing­unum virð­ist mér meiri líkur á að meiða sig við að missa lóð á tærnar en við æfing­arnar sjálfar.“ Mynd / Aldís Páls­dóttir

Meiri hætta á meiðslum við að missa lóð á tærnar
Hún segir að kraft­lyft­ingar henti mörgum. Fólk sem er alls konar í lag­inu með mis­mikð þol og styrk geti auð­veld­lega fetað sig áfram. „Ég myndi bara gæta þess að fara á nám­skeið eða vera með þjálf­ara því ef fólk gerir ekki lyft­urnar rétt er auð­velt að fara of geyst. Af og til reynir maður of mikið á sig, missir jafn­vægið kannski eða ein­beit­ing­una og þarf að kalla eftir aðstoð. Þess vegna er mik­il­vægt að vera ekki ein í salnum. Ég hef stöku sinnum fengið tak í mjó­bakið og einu sinni eftir að ég datt á hjóli gat ég ekki verið mikið í hné­beygj­unum. Ef iðk­endur eru með­vit­aðir í hreyf­ing­unum virð­ist mér meiri líkur á að meiða sig við að missa lóð á tærnar en við æfing­arnar sjálfar.“
Henni finnst gaman að sjá hvað sportið er að verða vin­sælt víða um land. „Litla frænka mín fyrir norðan var til dæmis að keppa á sínu fyrsta móti 16 ára gömul og er mjög efni­leg,“ segir Silja að lokum.