SKOÐUN Ég er staddur í Stokk­hólmi. Þetta er ljóm­andi fal­leg borg, hér liggur snjór og ís yfir öllu og mér verður á stundum hált á svell­inu, heima­fólki til undr­unar þar sem ég kem frá Íslandi. Sjálfur get ég ekki varist þeirri hugsun að það sé einmitt þess vegna sem mér verður oftar en frændum okkar hált á umræddu svelli. Við Íslend­ingar erum alltaf að renna á rass­inn í ein­hverjum flumbru- og fábjána­gangi, sjálfum okkur til háð­ungar og öðrum til ama.

Einna verst er þetta þegar skundum út á þann hála ís að fara með almannafé. Þá halda okkur engin bönd og hefur enn engum Íslend­ingi tek­ist að láta reisa kofa eða grafa holu án þess að fara hraust­lega fram úr öllum áætl­unum. Ef málið vekur athygli kemur venju­lega í ljós að sökin er kerf­is­ins en ekki þeirra sem stýra því, að ógleymdum ótukt­ar­skapnum í fjöl­miðlum sem eru alltaf að skemma góð partí.

Og talandi um partí. Þá fyrst fljúga nú sum íslensk fyr­ir­menni á bera boss­ana svo skít­ur­inn slett­ist upp um alla veggi. Illmælgi þeirra og ótukt­ar­skapur er þó auð­vitað ekki á þeirra ábyrgð, þar sem þeir sitja með ískalda aft­ur­endana á botni mann­legrar reisnar, heldur fötluð hinsegin kona sem lét þjóð­ina vita hvaða menn þeir hafa að geyma. Eftir stendur þjóðin og karpar um hver hafi runnið verst og skitið mest, eins og það skipti ein­hverju máli, með þeim afleið­ingum að eng­inn tekur ábyrgð og ekk­ert breyt­ist til batn­aðar.

Hér í Svíþjóð er hins vegar ekki annað að sjá en að fólk standi í fæt­urna og beri ábyrgð á gjörðum sínum. Einkum á þetta við um kjörna full­trúa enda hafa menn fundið upp á ein­hverju sem þeir kalla prinsip en þá gildir einu hver kom harð­ast niður. Verði póli­tíkusi hált á svell­inu, þarf hann að fara út af því en getur svo verið kos­inn inn aftur. Þetta hljómar kannski flippað fyrir okkur Íslend­inga, en kannski er þetta fyr­ir­bæri prinsip eitt­hvað sem við ættum að skoða nánar?