Þeir eru eflaust margir sem hafa velt þessum spurn­ingum fyrir sér í gegnum tíð­ina án þess þó endi­lega að kom­ast að nið­ur­stöðu. Þetta hefur hins vegar verið rann­sakað, í loka­rit­gerð í íþrótta­fræði sem þeir Ásbjörn Frið­riks­son og Grétar Þór Eyþórs­son skrif­uðu árið 2011 og byggir á við­tölum við fjölda ein­stak­linga sem koma að hand­bolta á einn eða annan hátt.

Samkvæmt nið­ur­stöðum rann­sókn­ar­innar eru ástæð­urnar fyrst og fremst þrjár: hefð, fyr­ir­myndir og nálægð. Hefðin fyrir hand­bolta á Íslandi er sterk enda var lengi vel talað um hand­bolta sem þjóðar­í­þrótt Íslend­inga. Hefðin og áhug­inn fyrir íslenska lands­lið­inu gerir það vafa­laust að verkum að margir ungir krakkar velja að æfa hand­bolta Fyr­ir­myndir skipta gríð­ar­legu máli og allt frá því að Geir Hall­steins­son samdi við þýska stór­liðið Göpp­ingen á átt­unda ára­tug síð­ustu aldar hefur Ísland átt að minnsta kosti einn leik­mann í fremstu röð í heim­inum. Hér heima er svo nálægðin við fyr­ir­mynd­irnar meiri en víð­ast hvar ann­ars staðar, ungum leik­mönnum gefst oft kostur á að berja þær augum og jafn­vel spjalla við þær.

Þá segir í rann­sókn­inni að hér áður fyrr hafi það meira verið háð til­viljun hvort Ísland næði árangri á stór­mótum, en á árunum áður en rann­sóknin var gerð árið 2011 hafi komið ákveð­inn stöð­ug­leiki í árangur liðs­ins. Nið­ur­stöð­urnar sýndu einnig fram á að árangur liðs­ins er yfir­leitt betri þegar fleiri atvinnu­menn eru í hópnum heldur en færri.