„Það verða fimm ár núna í jan­úar síðan ég setti tapp­ann í flösk­una,“ segir Franz stoltur. „Ég hafði alltaf haldið að ég gæti bara hætt að drekka og dópa þegar ég vildi, til dæmis var ég sann­færður um það þegar sam­býl­is­kona mín varð ófrísk að ég myndi hætta þegar barnið kæmi í heim­inn. Það gat ég auð­vitað ekki og tæpu ári eftir að sonur okkar fædd­ist fór hún frá mér. Þá versn­aði ástandið á mér enn, og áður en ég lét segj­ast og fór í með­ferð var ég far­inn að velta því fyrir mér að binda enda á líf mitt. Fannst það hlyti að vera besta lausnin fyrir alla. Sem betur fer á ég góða vini og með þeirra hvatn­ingu og hjálp tókst mér að ná áttum og leita mér hjálpar.“

Eins og gefur að skilja var mikil vinna óunnin þegar Franz kom úr með­ferð­inni og hann segir það hafa tekið tölu­verðan tíma fyrir barns­móður sína að treysta sér.

„Ég skil það vel,“ segir hann. „Og auð­vitað tekur tíma að ná bata, það kemur eng­inn úr sex vikna með­ferð með haus­inn í full­komnu lagi, það er margra ára vinna að taka á öllu sem maður hefur gert sjálfum sér og öðrum. En eftir að ég ræddi við hana, gekkst við því sem ég hafði brotið gegn henni og baðst afsök­unar hafa sam­skipti okkar lag­ast mikið og í dag erum við ágætis vinir og deilum for­ræði yfir syni okkar. Það er eitt af því besta sem hefur fylgt edrú­mennsk­unni hjá mér.“

Bleika skýið er ekki bara klisja

Margir sem hætta í neyslu verða yfir­máta aktífir í alls kyns lík­ams­rækt og Franz seg­ist ekki hafa verið nein und­an­tekn­ing frá þeirri reglu.

Franz Gunn­ars­son hætti að drekka fyrir tæpum fimm árum og er því að upp­lifa sín fjórðu jól edrú.

„Já, já, ég fór alveg á kaf í það,“ segir hann og hlær. „Fékk mér einka­þjálf­ara og var í rækt­inni flesta daga alveg á fullu. Með tím­anum hef ég nú dregið mikið úr því, þótt ég stundi auð­vitað lík­ams­rækt enn þá, en eina íþrótta­grein hef ég haldið áfram að stunda mjög mikið og það er sundið. Það gefur mér svo mikið að synda og ég reyni að gera það flesta daga.“

Franz segir erfitt að lýsa þeim mun sem orðið hafi á lífi hans og lífs­sýn á þessum fimm árum án þess að detta í klisjur og væmni. Það sé ein­fald­lega allt mun auð­veld­ara og betra. Klisjan um bleika skýið sé ekki út í hött, bara það að horfa á fal­legt sól­ar­lag geti fyllt hann fögn­uði, svo dæmi sé tekið. Og þegar talið berst að jól­unum og hvernig þau hafi breyst fer hann á flug.

„Jólin voru alltaf mik­ill sukk­tími,“ segir hann. „Ég hef alltaf borðað hjá mömmu og pabba á aðfanga­dags­kvöld en þegar maður var í neyslu reyndi maður að kom­ast þaðan sem fyrst og fara að „skemmta sér“. Nú erum við sonur minn að koma okkur upp okkar eigin jóla­hefðum. Förum alltaf á tvö jóla­böll saman, sem honum finnst óskap­lega skemmti­legt, og reynum að njóta jól­anna eins og við mögu­lega getum. Maður er aftur far­inn að hlakka til jól­anna eins og barn og að upp­lifa þau í gegnum hann setur algjör­lega kirsu­berið á topp­inn.“

Lestu við­talið við Franz í heild sinni í nýjasta Mannlífi.

Myndir / Hallur Karlsson