„Valgeir Magn­ús­son, eða Valli Sport eins og hann er oft kall­aður í brans­anum, hafði sam­band fyrr á árinu og boð­aði mig á fund. Hann byrj­aði að segja að hann væri með lag og hug­mynd sem hann vildi ræða. Ég var nýorðin ólétt þarna og hand­viss um að ég væri ekki rétta mann­eskjan í verkið; því þegar maður hefur verið stimpl­aður frekar eftir útliti en hæfi­leikum eða flokk­aður sem popp­stjarna eru ekki margir að hringja með popp­lög í fartesk­inu þegar maður er með bjúg með bumbu. En svo pass­aði það fárán­lega vel saman. Valgeir var nefni­lega búinn að taka við­töl við fjöld­ann allan af íslenskum konum um þeirra reynslu­heim og það flétt­að­ist saman við lag og texta sem urðu til í okkar sam­starfi,“ segir Þórunn Antonía um nýja lagið og mynd­bandið.

Því fór svo að hún skellti sér í stúdíó ásamt Valgeiri og Ásgeiri Orra Ásgeirs­syni í Stop Wait Go. Þannig varð þessi sam­suða til, eins og hún orðar það, en texti lags­ins er ádeila á press­una sem konur setja á sig sjálfar út frá alls konar við­miðum í sam­fé­lag­inu. „Í dag máttu vera allt,“ tekur hún sem dæmi, „en þarft líka að vera góð í öllu. Ég er ekki þannig, ég er „haugur“, á jákvæðan hátt; ég elska að staldra við og njóta lífs­ins á „ómerki­legum“ augna­blik­unum. Á fínu máli kall­ast þetta víst núvit­und. En svo er ég algjör skrið­dreki þegar ég þarf að vera dug­leg,“ und­ir­strikar hún.

Þórunn Antonía var að senda frá sér nýtt lag og mynd­band. Mynd / Celeste Hope

Talandi um veru­leika kvenna þá hef­urðu verið ófeimin við að ræða ýmis mál­efni sem snúa að konum. „Veistu ég bara stend með konum. Ég er til dæmis þannig gerð að ef karl­maður kemur illa fram við mig og nælir sér strax í nýja, óska ég þess að hann komi betur fram við hana frekar en að blóta henni. Ég bara elska konur,“ segir hún. „Ég á eina litla konu sem er fimm ára og ég vil gera heim­inn að betri stað fyrir hana. Þriðja hver kona verður fyrir kyn­ferð­is­of­beldi. Á Íslandi leita konur dag­lega á neyð­ar­mót­töku vegna heim­il­is­of­beldis. Svo erum við oft svo vondar við okkur sjálfar. Við gerum landa­kort af lík­ömum okkar og merkjum rass, læri og svo fram­vegis, eins og þetta séu ein­hver óvina­svæði sem við þurfum að taka í gegn til að vera sætar og mega anda. Úff, ég þoli ekki þetta rugl,“ segir hún og bætir við að sér finn­ist konur frá­bærar, allar með tölu.

Lánsöm í lífinu

Líður þér sjálfri vel í eigin skinni? „Veistu, hefði ein­hver sagt fyrir svolitlu síðan að ég kæmi til með að verða ein­stæð móðir í dreif­býli þá hefði ég kýlt við­kom­andi. Svo varð ég ein­hleyp tveggja barna móðir og þung­lynd eftir sam­bands­slit og hélt að allt yrði ömur­legt. Nú hlæ ég að þeirri vit­leysu, því þetta er algjör draumur,“ segir Þórunn Antonía en hún flutti ásamt dóttur sinni til Hvera­gerðis fyrr á árinu og eign­að­ist þar son.

„Þvílík lífs­gæði. Þetta er það besta sem gat gerst. Ég elska líf mitt. Elska börnin mín og er með­vituð um hversu heppin ég er að að hafa eign­ast þau.“ Hún segir þetta ein­fald­lega sýna að maður geti vel verið fárán­lega ham­ingju­samur þótt hlut­irnir fari kannski á annan veg en maður ætl­aði og erf­ið­leikar geti á end­anum leitt mann á betri stað.

Texti / Sigrún Guðjohn­sen