„Rann­sóknir sýna að þegar það er ofbeldi inni á heim­il­inu þá bitnar það á öllum heim­il­is­með­limum,“ segir Hildur. „Og könnun sem Unicef gerði árið 2013 leiddi í ljós að það er ekki mark­tækur munur á afleið­ingum þess fyrir börn að verða vitni að ofbeldi eða verða fyrir því sjálf. Þau áhrif eru van­metin, bæði af þolendum og ger­endum. Rannsókn vel­ferð­ar­ráðu­neyt­is­ins, sem gerð var árið 2009, sýndi að tutt­ugu og tvö pró­sent íslenskra kvenna á aldr­inum átján til átta­tíu ára höfðu orðið fyrir ofbeldi í nánum sam­böndum og ef við gefum okkur það að hverri þess­ari konu fylgi tvö til fjögur börn, eins og oft er raunin, sjáum við hversu víð­tækt vanda­málið er og hvað það snertir líf margra ein­stak­linga sem og sam­fé­lagið allt. Það er vitað að beint og/eða óbeint ofbeldi í æsku getur haft alvar­legar afleið­ingar á líðan barns og fram­tíð­ar­horfur þess. Barnið getur glímt við and­legar sem lík­am­legar afleið­ingar. Þess utan eru líkur á alls kyns félags­legum vanda­málum á full­orð­ins­árum, hættu á áfengis- eða fíkni­efna­mis­notkun, félags­legri ein­angrun, afbrota­hegðun og svo fram­vegis. Auk þess sýna rann­sóknir að börn sem upp­lifa ofbeldi í æsku eru lík­legri til að verða fyrir eða beita sjálf ofbeldi í nánum sam­böndum þegar þau verða full­orðin, þannig að víta­hring­ur­inn heldur áfram. Þessu þarf að taka betur á.“

Fjallað er um málið í nýjasta tölu­blaði Mannlífs.