Eitt af því sem fylgt hefur Guðrúnu í gegnum hennar póli­tíska feril er það orð­spor að hún eigi auð­velt með að vinna með fólki úr öllum flokkum og vera í góðum sam­skiptum við það. Það var til dæmis til þess tekið hvað hún og Davíð Oddsson ættu gott sam­starf á sínum tíma. Hver er gald­ur­inn á bak við það?

„Fólk er bara fólk,“ segir hún. „Ef við þorum að leyfa rétt­læt­inu að tala og reynum að vera svo­lítið skýr og mennsk í því þá er mjög auð­velt að fá fólk í lið með sér. Ég vil meina að ef maður þorir að vera þar þá þarf ekk­ert að lúta ein­hverjum gam­al­dags lög­málum. Málin eru, að mínu viti, stærri en maður sjálfur og lúta ekki að mínu egói. Þetta snýst ekki um rass­inn á mér heldur um það sem þarf að breyta og laga fyrir aðra. Það er mitt leið­ar­ljós og hefur alltaf verið. Við Davíð vorum til dæmis mjög fínir félagar, fyrst þú nefnir hann sér­stak­lega. Hann var nátt­úr­lega borg­ar­stjóri þegar ég kom inn í borg­ar­stjórn og ég auð­vitað vann bara með honum. Það er alveg vanda­laust fyrir mig að vinna með alls konar fólki, mér finnst fólk yfir­leitt skemmti­legt og gott. Ég er ekk­ert að gera því upp ein­hverjar skoð­anir fyr­ir­fram, það verður alltaf að ræða málin.“

Í próf­kjöri til alþing­is­kosn­inga 2007 missti Guðrún sæti sitt á list­anum og hætti á þingi. Og seg­ist þakka guði fyrir þá for­sjón.

„Þetta var rétt fyrir hrun og ég þekki sjálfa mig það vel að ég veit að ég hefði aldrei getað staðið í því sem þar gerð­ist,“ segir hún. „Mér fannst það svo hræði­legt. Sem betur fer stopp­aði for­sjónin mig af svo ég þurfti ekki að taka þátt í því. Mér finnst ekk­ert mál að fólk sé ósam­mála en ég vil alltaf að fólk sé mál­efna­legt.“

Spurð hvort hún hafi ekki verið hippi á yngri árum hnussar Guðrún eins og þetta sé fárá­neg­asta spurn­ing sem hún hafi heyrt.
„Auðvitað var ég hippi,“ segir hún hneyksluð. „Ég get svarið að ég fór ekki í brjósta­hald­ara fyrr en ég var komin á þing. Þá sagði ein­hver góð­lát­lega við mig: „Guðrún, ertu ekki í brjósta­hald­ara?“ Ég svar­aði neit­andi, mér fynd­ist það svo leið­in­legt að ég þyldi það ekki. Þá sagði við­kom­andi að hann héldi nú samt að ég ætti að fara í brjósta­hald­ara fyrst ég væri komin á þing. Ég hlýddi því en fór auð­vitað úr honum um leið og ég var komin heim,“ bætir hún við og skelli­hlær.

Eftir þing­set­una varð Guðrún tengiliður rík­is­ins við fólk sem hafði verið vistað á vist­heim­ilum þess sem börn og verið var að ræða um sann­girn­is­bætur til. Var það ekki erfið vinna?
„Þú getur rétt ímyndað þér það,“ segir hún og and­varpar. „Ég hálf­drap mig á þeirri vinnu, ég sé það núna. Þetta var alveg rosa­lega stórt verk­efni og það skipti öllu máli að reyna að vinna það inn í sátt. Þarna var svo mikið af til­finn­ingum og sárs­auka og farið í stórt og mikið upp­gjör. Ég er mjög sátt við útkom­una þótt pen­ingar bæti auð­vitað aldrei neina líðan. Þetta var í raun­inni leið rík­is­valds­ins til þess að biðj­ast afsök­unar með því að bjóða bætur. Þetta voru ofboðs­lega mörg heim­ili og svo sem ekki allt slæmt sem þar gerð­ist en það má heldur ekki gleyma að þetta var í sam­ræmi við hug­mynda­fræði þess tíma og sumt af því er erfitt að setja í nútíma­sam­hengi. Þetta var dálítið ein­stigi sem maður þurfti að feta. Ég tók eitt­hvað á milli tólf og fimmtán hund­ruð við­töl og gaf mig alla í að ná sam­bandi við skjól­stæð­ing­ana. Mesta hrósið sem ég fékk fyrir þá vinnu var þegar einn skjól­stæð­ing­ur­inn sem var alveg á göt­unni spurði mig hvort ég hefði verið lengi á göt­unni. Ég sagði honum að ég væri svo heppin að ég hefði nú aldrei verið þar og þá sagði hann: „Já, en þú skilur okkur svo rosa­lega vel.“ Ég hef ekki fengið betra hrós en það, þetta jafn­ast alveg á við fálka­orð­una. Og það var þessi saga sem popp­aði upp í hjarta mínu þegar var hringt í mig út af fálka­orð­unni. Svona margar gull­stundir átti ég í þessu starfi, það er ómet­an­legt.“

Mynd / Hákon Davíð Björns­son