Úttekt OECD árið 1993 sýndi að lyfja­verð á Íslandi væri með því hæsta í heim­inum. Var það meðal ann­ars rekið til þess að álagn­ing smá­sala og heild­sala var meiri en víð­ast hvar ann­ars staðar. Síðan hafa verið gerðar miklar og rót­tækar breyt­ingar. Ein sú veiga­mesta var sú að lyf­sala var gefin frjáls en áður höfðu lyf­salar fengið sér­leyfi frá stjórn­völdum til að selja lyf á til­teknum svæðum.

Ríkið stýrir að lang­mestu leyti verð­lagn­ingu á lyf­seð­ils­skyldum lyfjum, bæði í heild­sölu og smá­sölu. Hámarks­verð á lyf­seð­ils­skyldum lyfjum í heild­sölu hér á landi ræðst ein­göngu af verði ann­ars staðar á Norð­ur­löndum, hvort sem um er að ræða almenn lyf sem sjúk­lingar kaupa sjálfir og borga að hluta úr eigin vasa, mjög dýr lyf sem ríkið borgar að fullu eða sjúkra­hús­lyf.

Lyfja­greiðslu­nefnd ákveður hámarks­verð í heild­sölu og smá­sölu á lyfjum, sem seld eru gegn lyf­seðli. Ef heild­sali vill selja lyf­seð­ils­skyld lyf undir hámarks­verði verður hann að til­kynna nefnd­inni það. Verð skal vera það sama um allt land. Smásalar mega veita afslátt en svig­rúmið er lítið. Í fyrra var afsláttur á hámarks­verði á lyf­seð­ils­skyldum lyfjum í smá­sölu á bil­inu ½ til 2 pró­sent og veita stærri keðj­urnar alla jafna minni afslátt.