Munurinn kann að vera strjál­býli lands­ins en einnig sá að mun strang­ari reglur gilda um sölu lausa­sölu­lyfja á Íslandi en ann­ars staðar. Þannig eru lausa­sölu­lyf seld í almennum versl­unum í Danmörku, Noregi og Svíþjóð en hér má ein­ungis selja ník­ótín- og flú­or­lyf í íslenskum versl­unum.

Nær alls staðar á höf­uð­borg­ar­svæð­inu búa íbúar í innan við fimm mín­útna akst­urs­fjar­lægð frá næsta apó­teki. Und­an­tekn­ing­arnar eru Álftanes, innsta byggð í Skerja­firði, lítið svæði milli Graf­ar­vogs og Mos­fells­bæjar og ysti hluti Norð­linga­holts. Það sama á við á Suð­ur­nesjum. Íbúar á þessum svæðum njóta þess einnig að opn­un­ar­tími er lengri og úrvalið meira. Í smáum þétt­býl­is­kjörnum eru oft­ast útibú frá stærri lyfja­versl­unum þar sem opn­un­ar­tími er skemmri og lyfja­úr­val minna.

Frá því rekstur lyfja­versl­ana var gef­inn frjáls árið 1996 hefur apó­tekum fjölgað all­nokkuð þótt fjölg­unin hafi að miklum hluta verið bundin við höf­uð­borg­ar­svæðið. Á árunum 1996 til 2002 opn­uðu 22 nýjar lyfja­búðir á sama tíma og þrjár hættu rekstri, þar af fjölg­aði versl­unum um 16 á höf­uð­borg­ar­svæð­inu. Apótekum á Vest­fjörðum hefur hins vegar fækkað frá árinu 2002. Íbúar Vest­fjarða eru reyndar svo­lítið sér á báti í þessum efnum því ekki bara þurfa þeir að leggja á sig lengsta ferða­lagið til að kom­ast í apó­tek því opn­un­ar­tími þar er alla jafna skemmri en víð­ast hvar ann­ars staðar, eða að tæp­lega fimm klukku­stundir á virkum degi að jafn­aði.