Miklar hefðir eru í kringum gin og þekkt er sagan um tónik með kínín sem átti að vera gott gegn malaríu en til að gera það þol­an­legt var gini blandað saman við það. Í hugum margra er fátt breskara en G&T þegar kemur að því sem var kallað „long drink“. Samt sem áður var gin ekki breskt í upp­hafi, heldur hol­lenskt og liggur merki­leg saga á bak við nafnið. Hol­lend­ingar voru fyrst og fremst sjó­farar og versl­un­ar­menn og höfðu lært af már­unum á Spáni að eima vín, í upp­hafi til að leysa virk efni lækn­inga­jurta og gera þau virk­ari.

Fyrst er eini­berja­brenni­vín nefnt til sög­unnar á 13. öld og er það tengt við eig­in­leika eini­berja sem menn þekktu vel, meðal ann­ars fyrir róandi eig­in­leika sem gögn­uð­ust gegn hita­köstum. Þessi þekk­ing nýtt­ist enn með góðu móti þegar stríð og átök á milli kon­ungs­ríkja geisuðu á 15. og 16. öld, sér­stak­lega á milli Hol­lend­inga, Eng­lend­inga og Frakka – og var fram­leiðsla gins alfarið í höndum aðila í Hollandi fram að 17. öld. Þangað til Vil­hjálmur frá Orange, sem fædd­ist sem prins í Hollandi, tók yfir kon­ungs­dæmið í Englandi, Skotlandi og Írlandi árið 1689. Gin fylgdi honum yfir Ermar­sundið og ekki var aftur snúið, því það varð strax vin­sælt og fljótt einn af aðal­drykkjum Eng­lend­inga, en þá ekki lengur sem lækn­inga­blanda, heldur sem ódýr vímu­gjafi fyrir fátæk­asta hóp Breta, og gæðin voru léleg.

Hægt var að fram­leiða gin án þess að hafa sér­stakt leyfi til þess, og á sama tíma (það var jú stríð við Frakk­land) voru him­inhá gjöld lögð á franskt kon­íak. Í byrjun 18. aldar, voru margar litlar gin­búðir á götum Lundúna sem tóku við byggi sem var ekki af nógu góðum gæðum, til að brugga bjór úr, en hent­aði vel í gin­brugg­tækin. Svo var gin, sem mátti lög­lega eima í heima­húsi, bragð­bætt með ýmsu sem þætti ekki drykkj­ar­hæft í dag eins og terpent­ínu (trjá­kvoðu­bragð), brenni­steins­sýru (gerir gin sæt­ara) og ýmsu öðru. Gin­drykkja var orðin svo mikið heilsu­fars­legt og sam­fé­lags­legt vanda­mál í borg­inni að það kall­aði á lög­gjöf sem beind­ist ein­göngu að gini. Sett voru lög, svokölluð „Gin Act“, árið 1736 en þá var settur hár skattur á ginið sem olli alls­herjar upp­þoti á götum Lundúna og smám saman lækk­uðu skatt­arnir og voru felldir niður árið 1742.

Myndin Gin Lane eftir William Hogarth.

Mynd: Róbert Reyn­is­son

Önnur Gin Act-lög voru sett árið 1751 sem virk­uðu betur þar sem fram­leið­endur máttu ein­ungis selja smá­sölu­að­ilum með til­tekið leyfi. Á þeim tíma var samt hægt að fá gin sem var ólög­lega fram­leitt og ódýr­ara. Lítið fór fyrir afgreiðslulúg­unni þar sem ólög­lega ginið fékkst en það var merkt með katt­ar­spori – þaðan kemur nafnið Old Tom-gin sem hefur svo fest sig við ákveðna sæt­ari teg­und af gini.

Gin­teg­und­irnar eru margar, London Dry er langal­geng­ast, svo distillef-gin. Old Tom er að koma aftur en Himbrimi er einmitt dæmi um slíkt hér heima en það er með jurta­blöndu, og svo hafa nýlega komið nýir straumar þar sem gin frá örbrugg­húsum er bragð­bætt með jurtum og eimað eins og kon­íak eða víski. Samkvæmt lögum má kalla gin alkó­hól sem er eimað úr land­bún­að­ar­af­urðum, áber­andi bragð­bætt með eini­berjum, og er minnst 37,5% í ESB og 40% í Banda­ríkj­unum. Gin er nú fram­leitt um allan heim en í Hollandi og Belgíu heitir það enn génever og er einmitt oft nefnt afi gins­ins.