Alma Geirdal greind­ist með brjóstakrabba­mein aðeins 38 ára gömul. Eftir með­ferð var hún krabba­meins­laus í tæp tvo ár en þá greind­ist hún aftur og í þetta sinn er engin lækn­ing. Alma hefur fengið upp­gef­inn tím­ann sem hún á eftir, hún er í líkn­andi lyfja­með­ferð á heim­ili sínu og seg­ist kveðja sátt þegar kallið kemur. Í við­tali við Mannlíf ræðir hún bar­átt­una, for­dómana sem hún verður fyrir í heil­brigð­is­kerf­inu og krabba­meinslyfið sem olli miklum kvölum og auka­verk­unum, en gerði henni ekk­ert gagn.

Eftir að Alma lauk krabba­meins­með­ferð með­ferð í fyrsta sinn var hún sett á lyfið Tamox­ifen, en lyfið á að draga um 30-50 pró­sent úr líkum á því að krabba­mein taki sig upp aftur. Það var henni því mikið áfall að kom­ast að því að lyf sem hún hafði tekið í eitt og hálft ár gerði ekk­ert gagn.

Sjá einnig: „Mig langar ekki að deyja en ég verð að gera það með reisn“

„Þegar ég greind­ist fyrst var ég greind með horm­óna­næmt krabba­mein, með 4 pró­sent horm­óna­næmi og ég var sett á Tamox­ifen. Lækn­ir­inn minn gaf mér þetta lyf örugg­lega í þeirri fullu trú að það væri rétt,“ segir Alma. „Og ég bara trúði henni, þar til ég komst að því einu og hálfu ári seinna í við­tali hjá nýja krabba­meins­lækn­inum mínum að krabba­meinið hafi ekki verið horm­óna­næmt og lyfið hafi því ekk­ert gert fyrir mig, ég hefði eins getað drukkið vatn.“

Lyfið hafði miklar og alvar­legar auka­verk­anir. „Það getur valdið önd­un­ar­erf­ið­leikum sem ég fékk nokkrum sinnum, hjart­slátt­ar­trufl­unum, fóta­ó­eirð, hár­missi, ófrjó­semi, sem það olli í mínu til­viki því ég fór á breyt­inga­skeiðið með alls konar erf­iðum auka­verk­unum.“

Hvernig leið þér að fá þessar upp­lýs­ingar eftir að hafa gengið í gegnum þessar miklu auka­verk­anir? „Ég var bara brjál­æð­is­lega reið, og öll fjöl­skylda mín líka. Við erum búin að fá sjúkra­skýrsl­una mína í hendur og erum að skoða hver næstu skref verða, hvort sem ég geri eitt­hvað eða fjöl­skylda mín. Ég vil bara kanna þetta betur og rétt minn, ég þarf að gera þetta fyrir mig og aðra sem gætu jafn­vel lent í sömu stöðu, en í dag veit ég ekki um aðra sem hafa lent í þessu. Við höfum ekki til­kynnt málið til Land­lækn­is­emb­ætt­is­ins en við munum gera það.“

Sjá einnig: „Börnin dæla í mig jákvæðum styrk“

„Þetta er endastöðin“

Þegar Alma greind­ist í fyrra skiptið var hún með fram­tíð­ar­á­ætl­anir, svona eins og flestir sem eiga lífið fram undan. „Ég útskrif­að­ist sem ljós­mynd­ari árið 2011, vann eitt­hvað aðeins við það og gaf út ljós­mynda­bók sem var loka­verk­efni mitt í ljós­mynda­skól­anum hjá Sissu. Ég var nýflutt til Reykja­víkur eftir að hafa búið í Ólafsvík í þrjú ár. Ég var að vinna í edrú­mennsku minni og starf­aði á sam­býli fyrir ein­hverfa sem mér fannst mjög gaman. Hafði sett mér það mark­mið að í sept­em­ber 2018 ætl­aði ég aftur í þá vinnu, en það átti allt eftir að breyt­ast.“

Í byrjun júlí árið 2018 greind­ist Alma aftur með krabba­mein, hún fann hnút í bring­unni og þann 22. júlí fór hún í aðgerð þar sem hann var fjar­lægður. „Skýr­ingin var bara sú að æxlið hefði dreift sér, það var ekki í skurð­svæð­inu frá fyrri aðgerð. Oft ger­ist það að skurð­brún­irnar sýkj­ast, en svo var ekki hjá mér, það bara kom fjög­urra senti­metra hnútur,“ segir Alma sem fékk sýk­ingu eftir aðgerð­ina og fór í 15 skipta geisla­með­ferð. „Með­ferðin gekk mjög hratt og ég fékk sýk­ingu aftur, þetta er mjög þrá­lát sýk­ing og rosa­lega erfitt að vinna á henni. Svo mán­uði seinna fund­ust fleiri mein og síðan bara aftur og aftur. Það var tekin sú ákvörðun að gera ekk­ert meira, ég er á lyfjum heima, sem er svokölluð líkn­andi með­ferð, ég fór ekki í geisla og ég var ekki skorin aftur og það verður ekki skorið meira. Þetta er orðið fjórða stigs mein, þetta er enda­stöðin.“

Lestu við­talið í heild í nýjasta tölu­blaði Mannlífs.

Alma skrifar um bar­áttu sína í Facebook-hópnum: Alman vs. cancer. Þeir sem vilja styðja Ölmu geta lagt inn á reikn­ing : 0130-05-064210, kennitala : 060979-3759.