„Þetta lag kall­ast á við lagið Birds, sem ég sendi frá mér í jan­úar. Það lag snérist um bar­áttu í myrk­inu og í því not­að­ist ég tölu­vert við strengi, hljóð­gervla og keyrslu. Treehouse er létt­ara og ljúfara þjóð­legt popp með fókus á ást og þakk­læti fyrir það liðna. Ég ákvað að gefa lagið út á vor­jafn­dægrum af því að fyrir mér táknar það sól­ar­upp­rás og yl eftir kalda og dimma nótt. Þetta er án efa bjartasta lagið sem hefur heyrst frá mér hingað til,“ segir Daníel um nýja lagið.

Hann segir að það hafi tekið á sig mynd síð­asta sumar. „Ég og Bjarni í Mínus vorum að spila útlaga­kán­trýtón­list hér og þar, eins og við höfum verið að gera af og til síð­ustu ár, oftar en ekki í slag­togi við Krumma. Strák­arnir hvöttu mig til að klára það, en ég samdi lag og texta og syng inn allar raddir, spila á nokkra kassagít­ara, leik á píanó og slag­verk en þar hjálpar Skúli mér líka. Hálfdán sér svo um að negla inn bass­ann eins og áður. Einar Vilberg sá um upp­tökur, hljóð­blöndun og jöfnun í Hljóð­verki og Bjarni skreytti lagið aðeins, eins og heyr­ist svo vel og fal­lega.“

Rekinn fyrir stjórnsemi

Daníel, sem er upp­al­inn í Fella­hverf­inu í Breið­holti, seg­ist snemma hafa fengið áhuga á tón­list. „Ég söng og dans­aði sem krakki fyrir fjöl­skyldu og vini og byrj­aði að fram­kalla hljóð með bad­mint­on­spöðum, Machintosh-dollum og öðru dóti sem ég fann þar til ég fékk gef­ins leik­fanga­hljóð­færi. Þá var ég sendur í Rokklinga­skól­ann sál­uga, tón­list­ar­skóla og barna­kóra,“ rifjar hann upp og seg­ist svo hafa stofnað fyrsta bandið sitt, Ein­angrun, í bíl­skúr í Fellunum eftir að hafa fengið gítar að gjöf þegar hann var 10 ára. Á end­anum hafi hann hins vegar verið rek­inn úr sveit­inni fyrir stjórn­semi.

„Það var mikil „tra­gedía“ á þeim tíma en í dag finnst okkur þetta vera stór­kost­lega fyndið. Ég ætl­aði mér að sigra heim­inn en menn voru ekki alveg að nenna svo­leiðis stælum þar og þá,“ útskýrir hann og hlær. „Við spil­uðum samt okkar fyrsta og eina gigg saman á busa­balli 8. bekkjar í Fella­skóla og vorum ekki lamdir eftir á – sem var afrek í þá daga.“

Breiðskífa í bígerð

Talandi um það þá hef­urðu komið víða við á ferl­inum og t.d. staðið fyrir vin­sælum ábreiðutón­leikum til heið­urs ýmsum tón­list­ar­mönnum, þ.á m. Leonard Cohen. Ertu mik­ill Cohen-aðdá­andi? „Cohen kom til mín þegar ég var ung­lingur og átti bágt og hefur ekki farið frá mér síðan,“ segir hann, „þannig að ég neita því ekki að hann hefur haft mikil áhrif á mig sem skáld, tón­smiður og hugs­andi maður. Ég og hljóm­sveitin mín settum upp tón­leika til heið­urs honum fyrir þremur árum og þeir urðu að tón­leika­seríu sem virð­ast engan endi ætla að taka. Það er alltaf upp­selt á þá og alltaf jafn­gaman.“

En hvað með þína eigin tón­list, hvað er fram undan hjá þér? „Núna er ég bara að setja saman band fyrir lif­andi flutn­ing á efn­inu. Við ætlum að nýta vorið í æfingar og sum­arið í tón­leika­hald og svo stendur til að gefa út eina smá­skífu til við­bótar í júní og EP-plötu í kringum Iceland Airwaves. Síðan erum við að skoða ein­hver víd­eó­verk og fleira spenn­andi en það er það sem gerir þetta svona skemmti­legt, þetta frelsi sem ég upp­lifi í tón­list­inni. Mér líður best þegar ég hef frelsi til að semja og spila það sem ég vil, en ekki það sem ég held að aðrir vilji. Alveg eins og tón­list á að vera.“

Texti / Sigrún Guðjohn­sen

Mynd / Karl Sig­trygg­son