„Við Svan­fríður höfum lifað í synd í sex ár. Okkur fannst nóg komið af því og að stundin núna væri rétt svo við giftum okkur í gærkveldi að við­stöddum 6 manns og hund­inum. Það er meiri reisn yfir því að vera ekkja heldur en fyrr­ver­andi ást­kona,” skrifar Pétur Ein­ars­son, fyrr­ver­andi hót­el­stjóri og flug­mála­stjóri sem glímir þessa dag­ana við ólækn­andi krabba­mein. Það er engan bil­bug að finna á Pétri sem stofn­aði síð­una Dagbók krabba­meins­sjúk­lings. Létt­leiki í bland við dauð­ans alvöru svífur yfir vötnum. Pétur segir meðal ann­ars frá því þegar hann og sam­býl­is­kona hans, Svan­fríður Ingva­dóttir sem búa á Dalvík, ákváðu að ganga í hjóna­band í síð­ustu viku. Pétur hafði verið útskrif­aður af sjúkra­hús­inu á Akureyri þar sem ekki var talin von um lækn­ingu. Og það var veisla.

„Fyrst var mat­ar­veisla sem Sindri sonur okkar und­ir­bjó. Snilld hans á sér varla sam­svörun. Okkur kom saman um að aðal­réttur sem við fengum væri ekki undir 6.500 á veit­ing­ar­húsi og vorum ein­stak­lega ánægð með þá hugsun. Gift­ingin sjálf var seið­andi dramat­ísk. Magnús Gunn­ar­son prestur flutti ræðu sem var svo ynd­is­leg að tárin runnu hjá við­stöddum og Svan­fríður og Pétur stóðu í faðm­lögum ófær um að halda aftur af til­finn­ingum”.

Pétur fékk lagið My way með Frank Sinatra. Hann lýsti þeirri til­finn­ingu að ganga í hjóna­vand á end­stöð lífs­ins.

„Ein­kenni­leg til­finn­ing að vita að brúð­gum­inn á ekki langt jarð­líf framundan, ef ekki ger­ist ómögu­legt krafta­verk. Brúð­kaups­veislan fór fram með miklum ágætum fram eftir nóttu. Veislan var með Symphos­ium sniði. En hund­ur­inn hvarf og prest­ur­inn fór svo heldur fækk­aði veislu­gestum. En eins og við vitum þá eru gæðin betri en magnið,” skrifar Pétur um veisl­una í síð­ustu viku.

Hann fer þess á leit við aðra sem glíma við krabba­mein að þeir segi sögu sína á síð­unni Dagbók krabba­meins­sjúk­lings.

„Ég mun því draga úr skrifum mínum, en óska eftir fleiri skrifum þar sem menn, karlar og konur, segja reynslu sína hvort sem aðstand­endur eða sjúk­lingar. Ég trúi því að öflug umræða efli skiln­ing og þekk­ingu, sem svo aftur gerir það að verkum að það er sjálf­sagður hlutur að tala um krabba­mein og dauð­ann – en auð­vitað er ég ekki að hvetja til þess að menn drekki sér í við­fangs­efn­inu.Fyrst og fremst eigum við að tala um jarð­lífið og hvernig við getum lifað saman í sátt og sam­lyndi á þess­ari jörð”.

Pétur er full­kom­lega æðru­laus í aðstæðum sínum.

„Dauðinn á að verða okkur eins eðli­leg og fæð­ingin,” skrifar hann.

Hann segir að nú sé spennu­fall. Tíðum ferðum á sjúkra­húsið sé lokið. Fjöl­mörgum sím­tölum við lækna lokið.

„Fjöl­mörgum heim­sóknum barna, barna­barna, ætt­ingja, kunn­ingja og vina að mestu lokið. Allar þessar heim­sóknir voru, af minni hálfu, túlk­aðar sem hinsta kveðja, svo þettað er orðin nokkuð löng jarð­ar­för. Ég veit orðið allt sem ég þarf að vita um sjúk­dóm­inn. Ég hef nán­ast lokið öllum verk­efnum sem ég taldi mig verða að ljúka fyrir dauða minn. Það er kom­inn friður og ró. Enginn veit hvað næstu dagar bera í skauti sér,” skrifar Pétur á síðu sinni.