Þorleif Örn Arn­ars­son leik­stjóri ræðir upp­vaxt­ar­árin í faðmi frægra for­eldra og í leik­hús­inu, edrú­mennsk­una, ást­ina og sorg­ina vegna syst­ur­missis.

Þor­leifur er fæddur sama mán­að­ar­dag og elsta systir hans, Guðrún Helga. Þau voru náin þó svo það væru 15 ár á milli þeirra. Guðrún Helga greind­ist með krabba­mein árið 1993.
„Hún virt­ist hafa jafnað sig þar til fimm árum seinna þegar mein­vörp fund­ust í lifr­inni. Hún tókst á við veik­indin af svo ótrú­legum krafti og æðru­leysi. Bæði breytti hún lífi sínu gagn­gert og fór strax að hjálpa öðrum. Hún var einn af stofn­endum Krafts, stuðn­ings­fé­lags ungs fólks með krabba­mein. Þetta var á sama tíma og ég var að byrja á gagn­gerri end­ur­skoðun á eigin lífi og það að fylgj­ast með henni takast á við veik­indi sín hjálp­aði mér að skilja sam­hengi þess að takast á við eigin erf­ið­leika með því að starfa fyrir aðra og með öðrum. Hugrekki hennar og trú var mér og öðrum inn­blástur þó svo að krabba­meinið hafi náð yfir­hönd­inni að lokum. Hún dó kvöldið sem ég frum­sýndi síð­asta verkið mitt í nem­enda­leik­húsi LHÍ. Ég gisti uppi á spít­ala nótt­ina áður en hún dó, svo frum­sýndum við og í stað þess að fagna því með sam­nem­endum mínum fór ég upp á spít­ala til þess að kveðja hana.“

Lagið „Smile“ er spilað á kaffi­hús­inu.

Smile tho’ your heart is aching
Smile even tho’ it’s break­ing

Þor­leifur Örn horfir upp í loftið. Það er aug­ljóst að það reynir á að tala um syst­ur­miss­inn.
„Þetta var erf­iður tími en líka lær­dóms­ríkur. Þetta var svo stór lexía. Guðrún Helga var mjög ung kona í blóma lífs­ins og þau hjónin áttu son og voru nýbúin að ætt­leiða litla stelpu. En hvernig hún hafði tek­ist á við sjúk­dóm­inn og hversu stórt skarð hún skyldi eftir sig sýndi mér svo skýrt að við verðum að fara vel með þann tíma sem okkur er gef­inn.“

Fljót­lega eftir jarð­ar­för­ina fór Þor­leifur Örn til Los Angeles þar sem hann dvaldi hjá vini sínum, Þorvaldi heitnum Þor­steins­syni leik­skáldi. „Þar brotn­aði ég alveg saman. Lík­leg­ast hefði ég ekki getað valið fal­legri mann­eskju en Þorvald til að fara í gegnum þetta ferli með. Þor­valdur var svo ótrú­lega djúp­vitur maður og hann hjálp­aði mér að vinna úr þessu áfalli og að setja það í sam­hengi við mitt eigið ferða­lag, bæði sem mann­eskju en ekki síður sem lista­mann. Við Þor­valdur töl­uðum saman og grétum og hlógum til skiptis. Ég var hjá honum í tvær vikur og fékk á þeim tíma mögu­leika á því að byrja raun­veru­legt sorg­ar­ferli.“

If you smile
Thro’ your fear and sorrow
Smile and maybe tomorrow
You’ll see the sun come shin-ing thro’ for you

„Ég sest reglu­lega niður og tala við Guðrúnu Helgu, systur mína. Ég aðhyllist ekki trú­ar­brögð sem slík en ég hef djúpa trú á til­gang lífs­ins og krafti and­ans.“

Lestu við­talið við Þorleif í nýjasta tölu­blaði Mannlífs.