Æti hlut­inn af rabar­bara er stilk­ur­inn og rótin (per­urnar). Rabar­bara­blöðin inni­halda eitruð efni og því má alls ekki borða þau. Stundum hefur verið sagt að rabar­bar­inn sé óhollur vegna oxal­sýrunnar sem í honum er og þá sér­stak­lega að hann sé slæmur fyrir nýrun. Fyrir heil­brigða ein­stak­linga er í góðu lagi að neyta rabar­bar­ans, það er ein­ungis slæmt fyrir þá sem hafa ákveðna teg­und af nýrna­steinum. Rabar­bari er afar trefj­a­ríkur og skýrir það hvers vegna hann hefur verið not­aður sem melt­ing­ar­lyf í gegnum ald­irnar. Hann er hita­ein­inga­lít­ill, sér­lega C-vítamín­ríkur og inni­heldur tals­vert magn stein­efna eins og kalín, fos­fór, magnesíum og kals­íum.

Góður sem drykkur

Rabar­bara er hægt að geyma í ísskáp í 2-3 daga en hann verður nokkuð fljótt linur. Hann má auð­veld­lega frysta og þá er best að þvo hann og þerra og skera svo í litla bita. Litur hans er ýmist grænn og rauður eða hárauður en síð­ast­nefndi lit­ur­inn er oft­ast á svoköll­uðum vín­ra­bar­bara sem er fín­gerð­ari og mild­ari. Ef grænn rabar­bari er not­aður gæti verið gott að nota nokkra dropa af rauðrófusafa í rétt­ina til að þeir verði rauð­ari. Gott er að mýkja rabar­bara áður en hann er not­aður í bakstur, ann­að­hvort með því að láta hann mar­iner­ast í skál með sykri í 20-30 mín. eða sjóða í stutta stund með smá­vegis sykri og örlitlu vatni.

Hollur fyrir okkur

Rabar­bari trénar þegar hann er orð­inn of stór og þess vegna er best að neyta hans þegar hann er fremur lít­ill. Ef hann er allur tek­inn upp í byrjun sum­ars vex hann aftur. Á góðu sumri er hægt að ná jafn­vel þremur upp­skerum. Stóran rabar­bara getur verið gott að skræla áður en hann er not­aður.

Rabar­bari hefur mest verið not­aður í sultur, grauta, súpur, búð­inga, kökur og í seinni tíð hefur hann verið not­aður í krydd­mauk t.d. með fiski og kjöti. Hægt er að búa til úr honum rabar­bara­vín og svo má nota hann út á hafra­graut og með jógúrt eða bara dýfa stöngl­unum í sykur eins og margir muna eflaust eftir að hafa gert í æsku.