Hljóm­sveitin Labrab sem er skipuð þeim Viðari Hákoni Gísla­syni og Ólafi Hjör­dís­ar­syni Jónssyni var að senda frá sér lagið Wichita. Félag­arnir hafa verið við­loð­andi tón­list um ára­bil og stefna á að senda frá sér kassettu í sumar og plötu með haustinu en er illa við að skil­greina tón­list­ina á ákveð­inn hátt.

„Björk sagði einu sinni að það væri fínt að lýsa tón­list­inni sinni sem poppi, þá yrði eng­inn hræddur. Popp er auð­vitað víð­asta skil­grein­ing á tón­list sem til er þannig að við stimplum þetta rugl í okkur klár­lega sem popp,“ útskýrir Viðar, þegar hann er spurður hvernig þeir skil­greini tón­list sína. Hann segir að sveitin taki hins vegar hvorki mið af tón­list­ar­stefnum né mark­hópum. Slíkur hugs­un­ar­háttur sé heft­andi. Engar reglur gildi í tón­list. „Fyrir utan kannski að maður má helst ekki vera fáviti við vini sína, það er góð regla,“ segir hann og kímir.

Óhætt er að segja að Viðar og Ólafur séu engir nýgræð­ingar í tón­list enda hafa þeir báðir komið víða við á ferl­inum. „Við höfum spilað saman í nokkrum sveitum alveg síðan árið sautján­hund­ruð og súr­kál; fyrst í skóla­hljóm­sveit í Haga­skóla og síðan í Púff og Kvartett Ó.Jónsson & Grjóni. Það var reyndar æði, því þá bjuggum við til okkar fyrsta hljóð­ver og tókum upp plötu á átta rása seg­ul­bands­tæki, en planið er einmitt að end­ur­út­gefa gamla 7” bleika vín­yl­plötu sem upp­götv­að­ist í kössum í geymslu um dag­inn,“ segir Viðar og brosir.

Síðan skildu leiðir. Ólafur fór í arki­tekta­nám í Danmörku og Viðar tók þátt í stofnun Trabant og spil­aði lengi með þeirri sveit. Þegar hún hætti var hann kom­inn með nóg af brans­anum og flutti til Noregs. Hann segir að þar hafi tón­list­ar­á­hug­inn vaknað að nýju og eftir flutn­ing til Íslands hafi hann hellt sér aftur út í tón­list­ina. Und­an­farin tvö ár hafi þeir Ólafur verið önnum kafnir við að semja nýtt efni. „Þegar við hitt­umst fæð­ist oftar en ekki nýtt lag, eða jafn­vel fleiri,“ segir hann. „Við látum hlut­ina bara ger­ast og gerum ekki einu sinni kröfu um að allar hug­myndir þurfi að virka. Búum bara til enda­laust af efni og hendum því inn á sam­eig­in­legt ský. Nú fer einmitt að koma að því að velja úr haugnum, full­vinna það og gefa út.“

Fyrir skemmstu sendu félag­arnir frá sér nýtt lag, Wichita, og í sumar er von á fjög­urra laga kassettu með kóða, sem gerir fólki kleift að nálg­ast tón­list­ina raf­rænt, og í haust ætla þeir að gefa út plötu. „Reyndar ættum við að geta gefið út þrjár til fimm plötur með öllum þessum hug­myndum,“ segir Viðar, „en byrjum bara á kassett­unni.“

Af hverju kassetta? „Til­fin­ingin við að gefa út efni á föstu formi er bara allt öðru­vísi en að gefa út efni raf­rænt, manni finnst það áþreif­an­legra,“ svarar hann. „Þar að auki eru kassettur og vín­yl­plötur fal­legir gripir.“

Spurður hvað sé fram undan segir Viðar þá félaga vera að velta fyrir sér að halda fámenna og skemmti­lega tón­leika í sumar. „Við Óli og pabbi hans smíð­uðum áhorf­enda­pall í garð­inum hjá 12 Tónum í fyrra. Það væri virki­lega vel til fundið að halda þar gott kassettu­út­gáfugigg í sumar. Helst með grilli og bingói og drullu­mörgu skemmti­legu fólki“.“