Þið hljótið að hafa upp­lifað áföll í líf­inu eins og allir aðrir?

„Við ættum bara ekk­ert líf ef við hefðum ekki upp­lifað áföll,“ segir Edda. „Sem betur fer af því að áföllin gera mann að þeirri mann­eskju sem maður er. Þroski manns felst í því hvernig maður tekst á við áföll. Það er mjög áhuga­vert að fylgj­ast með sjálfum sér í því ferli.“

„Sem betur fer hefur maður ekki lent í stór­kost­legum áföllum, heldur bara svona þeim sem allir lenda í, að missa for­eldra sína og systk­ini sem er alltaf sorg­legt, en sem betur hefur maður ekki misst börnin sín,“ segir Laddi. „Maður vill nú helst fara á undan, ég held að það væri mesta áfallið sem maður gæti lent í að sjá á eftir barn­inu sínu.“

For­eldrar Ladda lét­ust bæði rétt fyrir átt­ræð­is­ald­ur­inn og hann hefur misst tvo bræður sína. „Þeir voru ungir, annar bara rétt um sex­tugt þegar hann fékk alzheimer sem er mjög sér­stakt, svona ungur maður, og svo hinn bróðir minn er frekar nýfar­inn, 75 ára, og það var svipað með hann. Hann fékk Park­in­sons-veiki og út frá henni heila­bilun. Þetta var mjög sorg­legt og erfitt að horfa á bræður mína vesl­ast upp og fara frá sjálfum sér og verða ein­hverjir allt aðrir, vera svona inni­lok­aðir í sjálfum sér. Missa málið, annar bróðir minn missti alveg málið. Þetta er hræði­legt og mjög sorg­legt. Það var svo vont að fara svona, báðir alveg frá­bærir drengir.“

Edda seg­ist ekki geta annað en verið á hnjánum full þakk­lætis. „Ég á pabba sem er fjör­gam­all, hann er að verða 97 ára og hann er svo stór­kost­leg mann­eskja með heil­ann í lagi og ofboðs­lega skemmti­legur og kær­leiks­ríkur. Svo á ég fjögur börn og ég á barna­börn og þetta er allt fólk sem er á lífi, er hraust og heil­brigt og ég er óend­an­lega þakk­lát fyrir það.“

Sjá einnig: Edda og Laddi um press­una að vera alltaf skemmti­leg: „Djöfull var hann fúll, maður“

Viðtalið hér er hluti af stærra við­tali við Eddu og Ladda, sem verður birt í fullri lengd á fimmtu­dags­kvöld.

Sjá einnig: Edda og Laddi: „Við megum ekki end­ur­skrifa for­tíð­ina”