„Maður fest­ist í þrá­hyggju­kenndum hugs­unum – bak við mann er for­tíð sem virkar óbæri­lega þung, full af eft­ir­sjá en fyrir framan skelf­ing óviss fram­tíð. Maður týnir núinu þar sem er sagt að ham­ingj­una sé helst að finna. Svo hættir maður að geta sofið, vaknar á nótt­inni og hinar þungu hugs­anir troða sér strax fram,“ segir Egill Helgason sjón­varps­maður í for­síðu­við­tali við Frétta­blaðið um and­leg veik­indi sín.

Egill sagði frá því í vor að hann glímdi við kvíða og þung­lyndi. Þessir vágestir höfðu lengi blundað í honum. Hann sagði þá lýsa sér í frekar lágu sjálfs­mati. Honum hafi hins vegar oft tek­ist að breiða yfir þetta með því að vera glaður í bragði út á við.

„Þetta fór að áger­ast hjá mér fyrir svona fjórum árum, en það var í fyrra­vor að ég upp­lifði alvar­leg kvíða­köst,“ segir hann í Frétta­blað­inu og lýsti því hvernig hann tekst á við þetta ástand.

„Lyf hjálpa, hug­leiðsla, tímar hjá sál­fræð­ingum, göngut­úrar við sjó­inn. En þetta er lúm­skt og læð­ist aftan að manni þegar minnst varir,“ segir Egill.

Henn hefur um ára­bil verið með pistla á Eyjunni en sá samn­ingur virð­ist hafa runnið sitt skeið á enda ef marka má að hann hefur að eigin sögn engan vett­vang til að skrifa á nema Facebook þar sem hann skrifi óþarf­lega mikið.  „…En mér er illa við að vera hús­karl hjá Zuckerberg,“ skrifar Egill. .

Agli líður bæri­lega á þessarri stundu. Hann segir í við­tal­inu að COVID-far­ald­ur­inn og áhrif hans hafi vissu­lega áhrif á geð­heil­brigði sitt.

„Mér finnst sjálf­sagt að tala um þetta. Samt er ég ekki maður sem er gjarn á að bera til­finn­ingar sínar á torg, er lík­lega frekar dulur og ekk­ert sér­lega hrein­skil­inn. En af hverju ætti það að vera feimn­is­mál? Ég er bara svona. Ég hef neyðst til að horfast í augu við það síð­ustu miss­erin – held ég hafi um tíma leitað skjóls undan kvíð­anum og þung­lynd­inu í alltof mik­illi vinnu. Fannst um tíma eins og hún væri upp­haf og endir alls – og að maður þyrfti helst stöðugt að vera að og í sviðs­ljós­inu. Mætti aldrei missa úr þátt. En lyk­ill­inn að nokkuð stöðugri lífs­ham­ingju er ekki þar.“

Óttinn við far­ald­ur­inn varð til þess að Egill gerði ráð­staf­anir til þess að geta ein­angrað sig full­kom­lega ef þyrfti.

„Í febr­úar keypti ég frystikistu í fyrsta sinn á ævinni og við birgðum okkur upp af mat og lyfjum. Það var í fyrsta sinn sem ég hef búið mig undir að loka mig af. Sem betur fer reynd­ist pestin ekki jafn skæð og til dæmis Spænska veikin, en maður þarf samt að beita öllum ráðum til að smit­ast ekki,“ segir hann í við­tal­inu við Frétta­blaðið.