Saga Ólivers, 10 ára nem­anda í Garðabæ, hefur hreyft við mörgum. Hann hefur glímt við það um hríð að hópur drengja á hans aldri meiðir hann með orðum og skilur hann útundan. Dreng­ur­inn var í Sjá­lands­skóla þar sem ein­eltið á sér vænt­an­lega rót og nær­ist vegna þekk­ing­ar­leysis skóla­stjórn­enda og sof­anda­háttar. Þá hefur það teygt anga sína inn í íþrótta­fé­lagið Stjörn­una með þeim afleið­ingum að Óliver hrakt­ist úr félag­inu og yfir til FH í Hafn­ar­firði. 10 ára drengur á flótta undan ofsækj­endum sínum. Þá er hann far­inn úr Sjá­lands­skóla og í Voga­skóla. Skýr­ingin er svæsið ein­elti. Þetta er ekki boð­legt í sið­uðu sam­fé­lag.

Sigríður Elín Ásmunds­dóttir, móðir drengs­ins, sagði sögu hans á Facebook. Hún lýsir and­legu ofbeldi og lík­am­legu. Við­brögðin vegna gróðra­stí­unnar í Garðabæ hafa verið gríð­ar­leg. Hér er hluti af frá­sögn móð­ur­innar:

„Strákar úr bekknum plön­uðu að mæta fyrir utan heim­ilið okkar, hrópa niðr­andi orð um Ólíver og setja það á Youtube, ein­hver stopp­aði það en Ólíver frétti þetta og það var nóg. Hann varð miður sín bara við að heyra hvað þeim lang­aði að gera honum.

Ég hef fengið ótal sím­töl frá elsku stráknum mínum þar sem hann er grát­andi inni á kló­setti í skól­anum og biður mig að koma og sækja sig því strák­arnir hafa hótað honum, hreytt í hann sær­andi athuga­semdum eða lamið hann.

Ég hef sótt hann grát­andi í skól­ann, oft.

Ég hef sótt hann blóð­ugan í skól­ann eftir hnefa­högg í and­litið, hann fékk blóð­nasir“. 

Fjöldi fólks hafði sam­band við fjöl­skyld­unar til að bjóða fram hjálp sína eða aðstoð í hví­vetna. Nokkur fyr­ir­tæki hafa boðið gjafir sem smyrsl á þau djúpu en ósýni­legu sár sem dreng­ur­inn ber eftir með­ferð­ina. Sá hugur sem þar er að baki er ágætur en lausnin liggur ekki í því að bera gjafir á fórn­ar­lömb. Lausnin liggur í því að yfir­völd skóla og sveit­ar­fé­lags í Garðabæ taki sér taki og hlúi að mann­líf­inu. Ill­gresið þarf að víkja svo blómin fái þrif­ist. Kæru­leysi í svona málum kostar lífs­ham­ingju og jafn­vel manns­líf. Í Sand­gerði lét lít­ill drengur lífið eftir að hafa orðið fyrir ein­elti. Dag­bjartur var aðeins 11 ára haustið 2011 þegar hann dó. Hann hafði glímt við ein­elti frá því hann var sex ára. Dag­bjartur litli tók líf sitt og sam­fé­lagið í Sand­gerði stóð and­spænis veru­leika sem er grimmari en orð fá lýst.

Um þetta snýst málið í Garðabæ. Það er dauð­ans alvara sem ekk­ert getur lag­fært nema sam­fé­lag hinna full­orðnu taka saman höndum við börnin og inn­ræti þeim góða siði og kær­leika hvert í garð ann­ars. Tæplega 10 árum eftir and­lát Dag­bjartar sjáum við að fátt hefur breyst. Börn eru enn ofsótt af börnum og þeim hrundið fram af brún­inni sem markar skilin á milli lífs og dauða.

Þær raddir eru uppi í Garðabæ að Sigríður Elín hafi farið of geyst í málið og skóla­yf­ir­völd í Sjá­lands­skóla hefðu þurft svig­rúm til að bregð­ast við. Það er uppi krafa um þögn. Þetta er hjóm eitt. Móðirin hefur barist fyrir lífi sonar síns í tvö ár og haft sam­band við skóla og íþrótta­fé­lög til að biðja syni sínum griða. Ýmsu hefur verið lofað en efndir eru minni.

Það þýðir ekki að halda því fram að ekki sé hægt að upp­ræta spill­ing­una sem leiðir til ein­elt­is­ins. Horfa þarf til for­eldra ger­end­anna ekki síður en þeirra sem eru með dólgs­hátt við félaga sína. Með réttri vinnu og sam­ráði geta Garð­bæ­ingar tryggt það að börn þeirra lifi við sæmi­legt jafn­vægi og séu ekki í lífs­hættu vegna ofsókna eða jað­ar­setn­ingar. Sú til­hneig­ing að nota aðferð strúts­ins og stinga höfði í sand­inn gengur ekki. Mál Ólivers á sér sömu sviðs­myndir víða um land. En það er mis­mund­andi hve góð tök skóla­yf­ir­völd og for­eldrar hafa á málum. Það verður að kæfa þær raddir sem vilja sópa málum undir teppið. Þöggun er ekki í boði. Hún er lífs­hættu­leg.

Sigríður Elín á þakkir skildar fyrir að rísa upp til varnar barni sínu og öllum öðrum sem verða fyriir ein­elti. Vonandi verður mál Ólívers til þess að fólk vaknar upp og tekur til í sínum garði. Hver og einn verður að líta í sinn eigin barm og ræða málin við sína nán­ustu. Gróð­ar­stían í Garðabæ verður að vera víti til varn­aðar. Skóla­yf­ir­völd í Garðabæ og stjórn­endur Stjörn­unnar eiga þann mögu­leika að upp­ræta ill­gresið í bænum sínum og verða til fyr­ir­myndar öllum öðrum.