Sigríður Elín Ásmunds­dóttir, móðir Ólívers litla sem þolað hefur land­var­andi ein­elti í Garðabæ, segir skóla­stýru Sjá­land­skóla góða konu og að skól­inn hafi reynt að hjálpa. Hjálpin var bara ekki næg og því hafi son­ur­inn ekki þolað þar lengur við.

Sam­fé­lagið í Garðabæ leikur á reiði­skjálfi eftir að greint var frá ein­elti í garð Ólívers, ell­efu ára drengs í Sjá­lands­skóla. Heim­ildir Mannlífs herma að óánægju hafi gætt vegna máls­ins innan skól­ans, meðal for­eldra í Garðabæ og meðal for­svars­manna íþrótta­fé­lags­ins í bænum.

Fáir, ef nokkrir, draga í efa frá­sögn Sigríðar af skelfi­legu ein­elti sem Ólíver sonur hennar hefur orðið fyrir. Áður­nefnd óánægja snýr hins vegar að því að móð­irin hafi hvorki gefið skól­anum né íþrótta­fé­lag­inu þar sem dreng­ur­inn iðk­aði íþróttir nægj­an­legt svig­rúm til að virkja verk­ferla og taka á mál­inu áður en farið var með frá­sögn­ina í fjöl­miðla.

Nú biður móð­irin net­verja að hætta að úthróp­unum. Mik­il­vægt sé að hafa aðgát í nær­veru sálar. Sigríði hefur sviðið í hjartað við að lesa athuga­semdir í kommenta­kerf­unum. Hún full­yrðir í nýrri færslu sinni á Facebook að skól­inn hafi lagt sig fram um að leysa máið.

Börn að leik við Sjá­lands­skóla. Myndin teng­ist frétt­inni ekki beint.

„Við eigum að hjálp­ast að í bar­átt­unni gegn ein­elti og standa saman. Ekki úthrópa skóla­stjórn­endum, for­eldrum ger­enda í ein­elt­is­málum eða ger­endum sjálfum sem eru börn. Ein­blínum á að upp­ræta ein­elti í sam­fé­lag­inu okkar og á að finna leiðir til þess sem virka. Leiðir til að reyna að koma í veg fyrir að ein­elti eigi sér stað og lausnir sem virka til þess að upp­ræta ein­elt­is­mál. Gerum þetta saman og hjálpum öllum sem koma að þessum málum. Þolendum að sjálf­sögðu en líka ger­endum því það vill ekk­ert barn meiða eða særa annað barn, hjálpum börnum að læra að gera það ekki,“ segir Sigríður og bætir við:

„Þegar ég var lítil hékk alltaf inn­ram­mað plakat uppi á vegg í eld­hús­inu heima þar sem stóð: Aðgát skal höfð í nær­veru sálar. Þessi setn­ing er greipt í huga mér og þess vegna svíður mig í hjartað þegar ég les sumar athuga­semdir í kommenta­kerf­inu. Ég vand­aði mig þegar ég skrif­aði stöðu­upp­færsl­una á fimmtu­dags­kvöldið því ég vildi ekki ásaka neinn enda er skóla­stýran góð kona og skól­inn reyndi þó svo hann hafi ekki tekið nógu fast á mál­inu miðað við hversu alvar­legt ein­eltið var orðið, mitt barn var komið að þol­mörkum. Auðvitað var sárt að staðan hafi verið orðin það slæm að hann hafi ekki getað hugsað sér að vera áfram í skól­anum. Ég var í ein­lægni að segja frá birt­inga­mynd ein­eltis með þá von í brjósti að það gæti, meðal ann­ars, hjálpað ein­hverjum í sömu sporum, látum það vera afleið­ing­arnar; að knýja fram breyt­ingar til hins betra svo við öll getum tekið betur á ein­elt­is­málum fyrir börnin okkar.“

Þrátt fyrir ítrek­aðar til­raunir hefur Sesselja Þóra Gunn­ars­dóttir, skóla­stjóri Sjá­lands­skóla, ekki viljað ræða við Mannlíf. Því neit­aði Ósk Auð­uns­dóttir aðstoð­ar­skóla­stjóri einnig.