Grímur, bláir hanskar og spritt eru hlutir sem við­mæl­endur Vikunnar segj­ast ekki munu sakna þegar horft er um öxl og árið 2020 er rifjað upp. En hvað skyldi eig­in­lega hafa staðið upp úr á árinu sem er að líða?

Ævar Þór Bene­dikts­son.

Gaf út fjórar bækur og frumsýndi nýtt leikverk

„Eft­ir­minni­leg­ast á árinu var auð­vitað COVID og kosn­ing­arnar í Banda­ríkj­unum – en ef allt fer eftir áætlun eru það tveir atburðir sem við ættum ekki að þurfa að stressa okkur á árið 2021. Þjóð­leik­húsið frum­sýndi leik­verk eftir mig í febr­úar sem var mikil upp­lifun og auk þess gaf ég út fjórar bækur í bland við það að ég var með dag­lega upp­lestra á net­inu þegar sem flestir voru í sótt­kví.“

– Ævar Þór Bene­dikts­son, rit­höf­undur, leik­ari og rit­höf­undur.

Svan­hildur Hólm Vals­dóttir. Mynd / Aldís Páls­dóttir

Gerði hluti sem hún hélt að hún myndi aldrei gera

„Það er ýmis­legt sem ég á eftir að minn­ast frá 2020. Fjartí og félags­firð eru til dæmis orð sem ég vissi ekki um síð­ustu ára­mót að ég myndi nota ítrekað á þessu ári. Ég gerði líka hluti sem ég hélt að ég myndi aldrei gera, eins og að kaupa hlaupa­bretti í kjall­ar­ann. Það er mögu­lega afleið­ing þess að hafa ekki passað í bux­urnar sínar eftir fyrstu bylgju.

Fólk með bláa hanska í búð­inni, spritt­lykt alls staðar, smit­noja og grímu­skylda er eitt­hvað sem ég mun ekki sakna. Sér­stak­lega þetta síð­ast­nefnda. Grímur flækja nefni­lega lífið veru­lega hjá mjög ómann­glöggu fólki eins og mér.

Annars er, held ég, ein eft­ir­minni­leg­asta stundin að vera í Aust­ur­stræt­inu í vor, klukkan tvö á laug­ar­dags­kvöldi, í algjörri þögn og ekki hræða í bænum. Og svo að telja alltaf við­skipta­vini á Kaffi Vest áður en maður stígur inn fyrir þrösk­uld­inn. Og síð­ast en ekki síst skipti ég um vinnu. Það er óneit­an­lega dálítið eft­ir­minni­legt.“

– Svan­hildur Hólm Vals­dóttir, fram­kvæmda­stjóri Við­skipta­ráðs.

Doktor Gunni. Mynd / Txell Bonet

Þeyttist um allt land til að grotna ekki niður

„Það eft­ir­minni­leg­asta er að maður komst ekk­ert af sker­inu, sem þó hefur verið árviss nauð­syn­leg aðgerð til að grotna ekki niður og kom­ast aðeins úr eigin nafla. Í stað­inn var þeyst um allt land, hring­ur­inn, Vest­firðir, Þórsmörk. Ég fór í fyrsta skipti á ævinni í þyrlu en það var því miður stutt ferð, bara upp á Úlf­ars­fell. Svo má ég til með að minn­ast á opnun ísbúð­ar­innar Gaeta, en þar er und­ur­sam­lega æðis­legur ís á boðstólum.“

– Gunnar Lárus Hjálm­ar­son, tón­list­ar­maður. A.k.a. Doktor Gunni.

Lilja Sig­urð­ar­dóttir. Mynd / Hákon Davíð Björns­son

Lét drauminn rætast

„Þetta ár hefur verið sér­stakt hjá mér fyrir þær sakir að eftir nokk­urra ára stöðug ferða­lög um heim­inn út af bók­unum mínum hef ég verið heima hjá mér síðan í apríl út af COVID. Svo ég ákvað að láta draum­inn ræt­ast og fékk mér hænur og sé ekki eftir því. Ég hlæ að þeim á hverjum degi því þetta eru stór­fyndin og mann­elsk dýr og svo spillir ekki að fá glæný, líf­ræn ham­ingju­egg á borð. En það sem stendur upp úr á árinu er að konan mín varð langamma því elsta barna­barnið eign­að­ist litla stúlku, Adeline Brynju, sem nú er þriggja mán­aða ofur­krútt sem gleður okkur inni­lega.“

– Lilja Sig­urð­ar­dóttir rit­höf­undur.

Fagnaði sigri Liverpool á spítala

„Eft­ir­minni­leg­ast var að fylgj­ast með Liverpool hampa Eng­lands­meist­aratitl­inum, liggj­andi á spít­ala í Kaup­manna­höfn eftir botn­langa­upp­skurð. Annað jákvætt var að Los Angeles Lakers vann NBA-deild­ina, en nei­kvætt að Diego Maradona dó.“

– Kjartan Guð­munds­son kenn­ari.

Sigurganga Hildar hápunktur ársins

Atli Fannar Bjarka­son.

„Pínu skrýtið að það þurfi að velta fyrir sér hvað stóð upp úr á árinu enda kemur bara eitt til greina: Sig­ur­ganga Hildar Guðna­dóttur. Hún mátti varla tölta rauða dreg­il­inn á ein­hverri risa­verð­launa­há­tíð án þess að yfir­gefa svæðið með verð­launa­styttu í hönd­unum.

Hildur vann Óskar fyrir Jóker og Grammy fyrir Tjernóbíl. Í báðum til­vikum var tón­listin að sjálf­stæðum karakter í verk­inu, svo stór­kost­leg var hún. Tónlist Hildar teymdi Jókerinn áfram í stig­vax­andi geð­veik­inni og gerði mynd­ina miklu betri. Og í Tjér­nóbíl kraum­aði tón­listin undir niðri og studdi við þessa mögn­uðu frá­sögn af hræði­legum við­burði.

Húrra fyrir Hildi! Þú færð mig ekki til að tala um kóvid í þessum dálki.“

– Atli Fannar Bjarka­son sam­fé­lags­miðla­stóri RÚV.

Vigdís Hauks­dóttir.

Átti eft­ir­minni­lega viku í sögu­legri borg
„Eft­ir­minni­leg­ast á árinu var alveg mögnuð og skemmti­leg viku­ferð til Berlínar með góðu fólki. Ég mæli ein­dregið með þess­ari borg vegna sögu og arki­tekt­úrs.“

– Vigdís Hauks­dóttir, odd­viti Mið­flokks­ins í Reykja­vík.

Sjálfsagðir hlutir urðu að munaði

Tryggvi Gunn­ars­son. Mynd / Sunna Ben

„Ætli eft­ir­minni­leg­ast sé ekki það sem flest önnur ár teld­ist algjör­lega óeft­ir­tekta­vert. Eins og að knúsa fólkið mitt aftur eftir fyrstu bylgj­una. Ferðast milli lands­hluta án sam­visku­bits. Hitta bræður mína í Bartónum og fá að syngja. Kynna menn­ing­ar­hefð­ina „að fara í heim­sókn“ fyrir tveggja ára stráknum mínum. Allt hlutir sem fram til árs­ins 2020 þóttu sjálf­sagðir en urðu að mun­aði í ár.

Ef ég ætti að tína eitt­hvað sér­stak­lega til er síðan tvennt sem stendur upp úr. Annars vegar að vera einn, aleinn á Þing­völlum. Og hins vegar að byrja aftur æfingar á næstu sýn­ingu minni, Loka­sýn­ing­unni, þar sem við þurftum að leita álits land­læknis hvort við ein­fald­lega mættum mæta eða værum orðin ólög­legir póli­tískir lista­menn, hund­elt af yfir­völdum.“

– Tryggvi Gunn­ars­son, leik­ari og leik­stjóri.

Gaman að geta glatt fólk

„Að flytja í fok­helda íbúð í byrjun árs og hvað það var kósí. Öll fjöl­skyldan í einu her­bergi.

Að sjá þróun sótt­varn­ar­ráð­staf­ana og hve sam­taka þjóðin hefur verið.

Að sjá Þingspilið verða að veru­leika og hve mikið fólk hlær þegar það spilar.“

– Jón Þór Ólafsson, þing­maður Pírata.

Jón Þór Ólafsson.

Stundirnar með fjölskyldu og vinum standa upp úr

Maríanna Clara Lúth­ers­dóttir.

„Eft­ir­minni­leg­ast er auð­vitað allt sem ég gerði ekki vegna COVID; húsa­skipti í Frakk­landi sem við fórum ekki í, öll mat­ar­boðin, afmælin, leik­sýn­ing­arnar, tón­leik­arnir og fjöl­skyldu­boðin sem ég fór ekki í. Og fast á hæla þess fylgir allt sem ég gerði vegna COVID; sótt­kví (í fullri vinnu með tveimur ungum börnum), púslin, legóið, spilin, heima­bakst­ur­inn (þó ekki súr­deigs), hanskar, grímur, spritt og tveir metrar.

En ef ég reyni (af veikum mætti) að líta fram hjá COVID er mér efst í huga lang­þráða gróð­ur­húsið okkar sem við fengum þó ekki í maí þegar það var keypt heldur í sept­em­ber­lok – vegna – jújú – COVID. Ég hef því ekki gert mikið annað við það en skreyta það jóla­ser­íum.

Svo þýddi ég mína fyrstu bók fyrir Angústúru bóka­for­lag – sem var mjög skemmti­legt og svo hóf ég störf sem drama­t­úrg (list­rænn ráðu­nautur) við Borg­ar­leik­húsið – sem er líka mjög skemmti­legt. Eft­ir­minni­leg­astar eru þó bara hvers­dags­legar stundir með eig­in­manni og börn­unum mínum; dóttir mín að læra að standa á höndum, sonur minn og ég að lesa saman allar sjö Harry Potter-bæk­urnar, þegar við fórum á Snæ­fells­nes og sáum (því miður) ekki örn. Og stund­irnar með vinum og fjöl­skyldu sem urðu þeim mun dýr­mæt­ari af því þær voru færri en ella.“

– Maríanna Clara Lúth­ers­dóttir, leik­kona, drama­t­úrg og þýð­andi.