Það kemur ekki á óvart að Bragi Valdimar Skúlason, Baggalútur og Kapp­máls­stjóri með meiru, skuli nefna atvik tengt jólatón­leikum hljóm­sveit­ar­innar Baggalúts þegar hann er beð­inn að rifja upp sína klikk­uð­ustu jóla­minn­ingu. Tón­leik­arnir hafa lagt undir sig meiri­hlut­ann af des­em­ber hjá Braga Valdimar mörg und­an­farin ár og ýmis­legt klikkað gerst, en ekk­ert þó jafn klikkað og að flytja sér­stak­lega inn þrjá blöðru­lista­menn frá Japan til að hressa upp á leik­mynd­ina, segir hann.

„Klikk­að­asta jóla­minn­ingin er án efa þegar við Baggalútar ákváðum að hressa örlítið upp á sviðs­mynd­ina fyrir jólatón­leik­ana okkar eitt árið,“ segir Bragi Valdimar án þess að þurfa að hugsa sig um.

„Til að auð­velda okkur verkið fluttum við til lands­ins þrjá afskap­lega hæfi­leik­a­ríka jap­anska blöðru­lista­menn, alla leið frá Tókýó. Sátu þeir við í heila viku og blésu upp sér­hann­aðar blöðrur í hund­ruða­tali, sem þeir fluttu með sér í gríð­ar­stórum ferða­koff­ortum. Þeir hættu ekki blæstr­inum fyrr en sviðið var full­skreytt glæsi­legum risa­vöxnum blöðrutrjám, auk þess sem heill jóla­blöðru­veggur hafði risið fyrir aftan hljóð­færin.“

„Af hverju við gerðum þetta vitum við varla sjálfir.“

Spurður hvað þeim Baggalútum hafi gengið til með þessu upp­á­tæki verður fátt um svör hjá Braga Valdimar.

„Af hverju við gerðum þetta vitum við varla sjálfir,“ segir hann og hlær. „Og hvað blöðru­lista­menn­irnir héldu um þetta fram­tak þess­ara íslensku jóla­sveina verður seint vitað. En það var vel þess virði.“