Auður Jóns­dóttir rit­höf­undur seg­ist hafa upp­lifað alls konar ólík og eft­ir­minni­leg jól, en það eru þó þau jól sem ekki voru haldin á hefð­bund­inn hátt sem koma fyrst upp í huga hennar þegar hún er beðin að rifja upp sína skemmti­leg­ustu jóla­minn­ingu. Spagettí í jólamat­inn í nístandi köldu hús­næði í Barcelona og óvenju­legt jóla­sam­kvæmi í Kaup­manna­höfn eru efst á blaði.

„Eig­in­lega, þegar ég hugsa út í það, hef ég upp­lifað alls konar mjög ólík og eft­ir­minni­leg jól,“ segir Auður hugsi.  „Ég man eftir jólum þegar ég var nýflutt til Barcelona, ásamt fyrr­ver­andi eig­in­manni, og við ætl­uðum að kaupa humra á stóra mat­ar­mark­aðnum í hátíð­ar­mat­inn. Við fórum þangað á síð­ustu stundu en þegar til kast­anna kom, þá voru þeir lif­andi með bundnar klær og mér óx þetta eitt­hvað í augum, minnug bíó­myndar þar sem lif­andi humrar sluppu lausir, svo það end­aði með að við borð­uðum bara spa­gettí í ískulda því við bjuggum í risi sem var kynnt upp með ein­hvers konar sól­ar­kynd­ingu sem virk­aði ekki sem skyldi svo við skulfum úr kulda. Ég hafði þá fengið lopa­peysu frá ömmu minni í jóla­jöf og var í henni og senni­lega þremur pörum af ull­ar­sokkkum og í síðum nær­buxum og lík­lega mest langað til að vera í úlpu. En það var mjög fal­legt í Barcelona á þessum tíma, í hverf­inu okkar lá stöðug angan af kryddum og reyk­elsum, ilm­ur­inn var reyndar ekki bara á jól­unum heldur alla daga því þarna voru margar búðir og líka veit­inga­staðir í eigu araba. Eitthvað svo sen­sjúal and­rúms­loft sem gerði jólin ein­stak­lega jóla­leg.“

Auður lætur þó ekki þar staðar numið og jóla­minn­ing­arnar streyma fram.

„Eins man ég eftir jólum þegar ég var ung, líka með fyrr­ver­andi eig­in­manni, í Kaup­manna­höfn,“ heldur hún áfram. „Fyrstu jólin sem við héldum tvö í útlöndum og það var svo­lítil upp­lifun að halda dönsk jól því þá rann svo vel upp fyrir manni að íslensku hefð­irnar voru svo margar danskar. Allt þetta ömmu­lega reynd­ist bara vera danskt. En við buðum íslenskum náms­manni að borða með okkur hangi­kjöt og líka frænku minni sem dvaldi í borg­inni. Hann var frekar hæg­látur með eft­ir­nafnið bóndi, og sómdi sér vel með hangi­kjöt­inu, en hún kom hins vegar blað­skellandi dressuð fyrir gott djamm með fullan poka af grasi, til að setja í jónu, sem hún, að mig minnir, hafði fengið í jóla­gjöf frá starfs­fé­lögum á breskri búllu í bænum, en hún var á leið að hitta þá eftir hangi­kjötið. Við snertum þó ekki á því heldur létum hangi­kjötið og ora­baun­irnar nægja og þetta urðu ein­hvern vegin svo mikið jól eins og ég hafði ímyndað mér þau hjá íslenskum náms­mönnum í Köben. En þau urðu fal­lega hátíð­leg og man að það var svo gaman að halda upp á jólin í fyrsta sinn upp á eigin spýtur.“

Eitthvað fleira sem rifj­ast upp?

„Held ég láti þetta duga, gæti haldið enda­laust svona áfram,“ segir Auður og brosir við minn­ing­arnar. „Man reyndar að í Köben fannst mér mjög þægi­legt þegar það allra heilag­asta var skollið á að geta hlaupið út í nær­liggj­andi búð múslima og keypt krydd sem vant­aði. Inni á heim­il­inu ríkti hátíð­leik­inn og RUV að senda út hátíð­lega þögn­ina, en úti  í fjöl­menn­ing­ar­legu hverf­inu ríkti allt annar veru­leiki og bara fólk að tjilla. Jú, og svo man ég ein jólin þegar mamma var hjá okkur í Köben, ein­beitt að elda þegar löggan hljóp inn í garð­inn og gott ef það hljóp ekki skot úr byssu. Allavega gall í henni: „Er bara verið að skjóta fólk hérna úti í garði hjá ykkur? En já, gleði­leg jól!““