Ugla Stefanía, for­maður Trans Íslands, fer ekki leynt með þá skoðun að þeir þing­menn, sem hafa sett sig upp á móti frum­vörpum sem  miða að því að að tryggja rétt barna sem fæð­ast með ódæmi­gerð kynein­kenni og verja þau gegn ónauð­syn­legum skurð­að­gerðum, séu að hennar mati, að stimpla sig inn sem fólk sem setji sig upp á móti miklum umbótum í mann­rétt­inda­málum.

„Mér finnst þessi mál­flutn­ingur ein­fald­lega vera fólki til skammar, því það er bók­staf­lega að segja að það sé í lagi að fram­kvæma óþörf og óaft­ur­kræf inn­grip á ung­börnum sem geta ekki veitt sam­þykki fyrir þeim, aðgerðir sem geta leitt til alvar­legs heilsu­far­s­vanda og fylgi­kvilla,“ segir hán og vísar þar í aðgerðir sem fram­kvæmdar eru á börnum sem eru inter­sex, eða með ódæmi­gerð kynein­kenni, til að laga kynein­kenni þeirra að vænt­ingum um dæmi­gert útlit og form kvenna og karla. „Hvernig ein­hver getur barist fyrir slíku er ofar mínum skiln­ingi. Fólk sem það gerir ber sann­ar­lega ekki hag barna fyrir brjósti.“

Hræðsluáróður

Ugla segir síðan rangt að nær engin umræða hafi átt sér stað um þessi mál hér­lendis, eins og ein­hverjir þing­menn héldu fram máli sínu til stuðn­ings, eða að um sé að ræða „blinda póli­tík“, eins og það var orðað, þar sem rík­is­stjórnin hafi hvorki tekið mark á vís­indum né lækn­ingum þegar hún lagði fram frum­vörpun þrjú.

„Þvert á móti hefur heil­mikil umræða átt sér stað um rétt­inda­mál trans fólks og hinsegin fólks sem hefur verið öllum aðgengi­leg. Ég held þetta snú­ist meira um það að fólk sé litað af mjög fjand­sam­legum og hatrömmum umræðum um trans mál­efni, eins og þær hafa verið ann­ars staðar, til dæmis í Bret­landi, sem á sér langa og erf­iða sögu þegar kemur að rétt­inda­málum hinsegin fólks. Sögu sem ætti ekki að vera öðrum til eft­ir­breytni. Ég ætla bara rétt að vona að slík við­horf nái ekki fót­festu hér­lendis, enda eiga þau ekk­ert erindi í rétt­látu lýð­ræð­is­sam­fé­lagi sem kennir sig við jafn­rétti og sann­girni,“ segir hán.

„Svo finnst mér líka að fólkið sem hefur hvað hæst um að ekki megi ræða hlut­ina sé í raun ekki til­búið að ræða við fólkið sem á í hlut. Og þetta fólk sem er hvað mest á móti þessum breyt­ingum, er oft­ast nær fólk sem er í engum tengslum við trans fólk eða inter­sex fólk eða bar­áttu­sam­tök þess. Því það má svo sann­ar­lega ræða hlut­ina. Ég held að vanda­málið sé bara miklu frekar að þetta fólk er ekki til­búið að með­taka svörin þegar kemur að þessum málum og vilji frekar trúa mis­vísandi áróðri og aft­ur­halds­semi.“

Hán seg­ist hvetja fólk því til að spyrja sig í fullri ein­lægni hvern eigi að taka alvar­lega í þessum efnum: trans fólk, inter­sex fólk, nútíma­rann­sóknir, sér­fræð­inga innan heil­brigð­is­kerf­is­ins, hinsegin sam­tök, femínísk sam­tök og mann­rétt­inda­sam­tök almennt — eða fólk sem er lítið sem ekk­ert inn í þessum málum. „Þessar laga­breyt­ingar byggja nefni­lega á stað­reyndum, vís­indum, sann­girni, jafn­rétti og skyn­semi,“ bendir hán á, „en ekki hræðslu­á­róðri, aft­ur­halds­semi eða öfug­snún­ingi.“