Jónína Leós­dóttir rit­höf­undur von­ast til að sjá fleira fólk og aðra staði á nýju ári.

Hvernig leggst 2021 í þig?
„Ég er örlítið tor­tryggin gagn­vart næsta ári. Þetta er svipað og að treysta ís á vatni eftir að hafa fallið ofan í vök. Árið 2020 byrj­aði svo vel – þetta fal­lega ártal, dag­inn var tekið að lengja og ég var með ýmis­legt spenn­andi á prjón­unum – en síðan brotn­aði ísinn og allt fór á bólakaf.

Núna langar mig að trúa því að bólu­efnin reyn­ist vel og að allir fái bólu­setn­ingu sem fyrst … og þá á ég að sjálf­sögðu ekki bara við Íslend­inga heldur á heims­vísu. En ég er dauð­hrædd um að veiru­kvik­indið stökk­breyt­ist eða eitt­hvað annað ger­ist sem klúðrar öllu. Ég stíg því var­lega til jarðar og stilli vonum og vænt­ingum í hóf.“

Ára­móta­heit fyrir 2021?
„Ég man ekki eftir að hafa strengt heit um ára­mót. Það hentar mér betur að taka bara einn dag í einu.“

Hvað hefur 2020 kennt þér?
„Þrátt fyrir allt, finnst mér árið 2020 hafa kennt heims­byggð­inni dýr­mæta lexíu. Það sýndi okkur hvers fólk er megn­ugt ef það stendur saman, þvert á landa­mæri. Þá á ég við bólu­efnið sem vís­inda­mönnum tókst að þróa og byrja að fram­leiða á algjörum met­tíma, af því að ver­öldin stóð frammi fyrir sam­eig­in­legum óvini og allir lögð­ust á eitt.

Svona per­sónu­lega kenndi árið mér kannski ekki margt nýtt en það stað­festi ýmis­legt sem ég þótt­ist vita fyrir – m.a. að lífið er leið­in­legra án þrí­víddar-sam­skipta við fjöl­skyldu og vini og sárs­auka­fyllra án viku­legra tíma hjá sjúkra­þjálf­ara. Já, og svo rifj­að­ist upp fyrir mér hvað það getur verið gaman að leggja kapal.“

Hvernig ætlarðu að nýta þá reynslu á nýju ári?
„Mér finnst mik­il­væg­ast að mann­kynið nýti reynsl­una af bar­átt­unni við far­ald­ur­inn og að þjóðir heims taki næst höndum saman við að leysa önnur brýn vanda­mál sem snerta alla jarð­ar­búa. Því miður er ég þó ekk­ert sér­lega bjart­sýn á að mér verði að þeirri ósk.“

Hvað ætlarðu að gera á nýju ári?
„Ég var að kaupa mér liti, teikni­blokk og stórt strokleður – og ætla að athuga hvort ég kann enn þá að teikna. Svo mun ég halda áfram að skrifa eins lengi og ég hef heilsu til.“

Hvers hlakkar þú mest til?
„Mesta til­hlökk­un­ar­efnið er að lífið verði aftur bland í poka. Þar sem ég fór í sjálf­skip­aða vernd­ar­sótt­kví 5. mars og slak­aði allt of stutt á henni í sumar hefur lífið verið mjög ein­hæft megnið af árinu. Þótt ég eigi ynd­is­lega konu og hlýtt og gott heim­ili verður gaman að sjá fleira fólk og aðra staði.“