Þjóðin hreifst mjög af fram­göngu fjög­urra veg­far­enda við það hörmu­lega slys þegar fjöl­skylda frá Flateyri lenti utan vegar í Skötu­firði í Ísa­fjarð­ar­djúpi. Fjöl­skyldan var að koma úr milli­landa­flugi og mátti ekki gista syðra vegna sótt­varna­reglna og ók því af stað vestur undir nótt­ina í skamm­degi jan­ú­ar­mán­aðar.

Um nán­ast allt Ísa­fjarð­ar­djúp liggur veg­ur­inn með fram sjónum sem í skamm­deg­inu er hroll­kaldur og jafn­vel ís á fjörðum. Svo hörmu­lega vildi til að fjöl­skyldan, hjón með lítið barn, hafn­aði utan vegar í gler­hálku og úti í sjó.

Einn þeirra er kom á vett­vang og lagði mikið að mörkum við þessa fræki­legu björgun var Brynjar Örn Þor­björns­son verk­taki á Vest­fjörðum. Kvöldið áður var hann að ljúka vinnu inn í Djúpi og hugð­ist halda heim á leið á vöru­bif­reið sinni, en eitt­hvað varð til þess að hann ákvað að fresta för til næsta dags.

Íslenska þjóðin var slegin yfir harm­leiknum í Skötu­firði. Litli dreng­ur­inn, Mikolaj Majewski, var aðeins 18 mán­aða. Móðir hans, Kamila Majewska, lést einnig eftir hið hræði­lega slys en Tomek Majewska, faðir drengs­ins og eig­in­maður Kamila, komst lífs af.

„Ég veit ekki hvað olli því að ég frestaði heim­ferð­inni en það var eins gott því að ekki veitti af aðstoð þarna á vett­vangi slyss­ins. Það voru þrír komnir þarna á undan mér og búnir að vinna þrek­virki í köldum sjónum þegar ég kom að. Ég hef farið á nokkur skyndi­hjálp­ar­nám­skeið þannig að ég stóð nokkuð vel að vígi við fyrstu hjálp. Það var ótrú­lega erfitt að bíða hjálp­ar­vana eftir aðstoð og klukku­stundin ótrú­lega lengi að líða.“

Á undan Brynjari á slys­stað voru Einar Valur Krist­jáns­son for­stjóri útgerð­ar­fé­lags­ins Gunn­varar í Hnífsdal og Kristján G. Jóakims­son mark­aðs­stjóri fyr­ir­tæk­is­ins.
Þarna var líka Eiríkur Ingi Jóhanns­son, hetjan sem bjarg­að­ist í vit­lausu veðri undan ströndum Noregs er tog­ar­inn Hall­grímur fórst þar 2012.
„Þessir þrír voru búnir að vinna afrek við mjög erf­iðar aðstæður egar ég kom á stað­inn. Þeir unnu sann­kall­aða hetju­dáð.“

Brynjar seg­ist hrein­lega ekki vita hvernig honum líði eftir þessa þrekraun, það sitji auð­vitað í honum að koma að svo alvar­legu slysi þar sem ung kona og barn lét­ust og eftir sitji ungur faðir í sorg með hrun­inn heim­inn.

„Á meðan á þessu stóð tók ég til dæmis ekk­ert eftir því hvort mér var kalt. Það var ekki fyrr en ég skipti um föt í bílnum að ég átt­aði mig á að stíg­vélin voru full af köldum sjó og mér var öllum kalt en þá var björg­un­ar­fólk komið og allt í lagi að verða kalt.
Þetta verður manni erfið minn­ing, það var svo svaka­legt þegar þeir komu með barnið, ég mun aldrei gleyma því. Það mun fylgja mér út lífið,“ segir þessi harð­gerði björg­un­ar­maður.

Brynjar leggur mikla áherslu á að fólk, allur almenn­ingur fari á skyndi­hjálp­ar­nám­skeið til að geta betur brugð­ist við ef það kemur að slysum, sjálfur starfar hann með Björg­un­ar­fé­lagi Ísa­fjarðar og hefur farið þar á nám­skeið auk þess að fara í Slysa­varn­ar­skóla sjó­manna.

„Biðin inn­frá var mjög óvenju­leg fyrir mig því venju­lega er ég í hópi þeirra sem beðið er eftir þegar björg­un­ar­fé­lagið kemur til hjálpar. Nú veit ég enn betur hve mik­il­vægt er að bregð­ast fljótt við. En þeir sem voru komnir þarna að slys­inu á undan mér eru sann­kall­aðar hetjur, ég get eig­in­lega ekki lýst aðdáun minn i á fram­göngu þeirra,“ segir Brynjar Örn sem sjálfur verður að telj­ast harð­gerður nagli og úrræða­góður í betra lagi.