Hún hefur átt við ofurefli að etja en engu að síður barist. Barist fyrir heilsu sinni í 26 ár, barist við dreka hins íslenska heil­brigð­is­kerfis, lækn­ana, þar sem hún tap­aði hverri orr­ust­unni á fætur annarri. Stundum var hún við það að gef­ast upp og stundum tók hún sér hlé til þess að hafa krafta í næsta slag. Að lokum sá hún ekki fram á að fá úrlausn sinna mála hér­lendis og tók þá á það ráð að leita lækna í Evrópu sem gætu kann­ast við ein­kenni hennar og hjálpað henni að ná heilsu á ný. Sigríður Halla Magn­ús­dóttir segir hér af veik­indum sínum, þrauta­göng­unni og loks frels­inu sem fylgdi betri heilsu.

„Ég var 38 ára gömul þegar ég var greind með endó­metríósu. Grein­ingin tók 26 ár. Mér brá þegar ég heyrði hana því það eina sem ég vissi um endó­metríósu var ófrjó­semi, en ég átti tvö börn. Ég hafði þó verið að glíma við ýmsa kvilla frá ung­lings­aldri án þess að fá nokkur svör við þeim. Frá því ég byrj­aði á blæð­ingum fékk ég alveg skelfi­lega túr­verki frá baki og niður fætur. Suma daga komst ég ekki fram úr rúm­inu vegna verkja og orku­leysið var algjört á meðan blæð­ingum stóð en þetta átti allt að vera eðli­legt, svo ég beit bara á jaxl­inn. Verkirnir minnk­uðu eftir að ég átti dóttur mína en fóru svo aftur að versna og urðu enn verri en áður. Ég skrif­aði það á lágan sárs­auka­þrösk­uld og gætti þess að skipu­leggja dag­ana í kringum blæð­ingar þannig að ég gæti verið rúm­liggj­andi. Aftur lög­uð­ust verkirnir eftir að ég átti son minn en eins og áður aðeins í stuttan tíma og enn versnuðu þeir,“ segir Sigríður Halla og hristir höf­uðið. „Í ofaná­lag fór að bera á öðrum kvillum, ég var farin að fá mígrenisköst, finna fyrir svima, ógleði og melt­ing­ar­trufl­un­unum. Fæðuóþol hrjáði mig, ég fékk sting­andi sárs­auka í mjaðm­irnar, vondan hjart­slátt, hár­los, óút­skýr­an­legt þyngd­ar­tap og mikið gróð­urof­næmi. Ég var farin að ganga á milli lækna með þessi ein­kenni en fékk engin svör önnur en að ég væri með lágan sárs­auka­þrösk­uld, vefja­gigt og því gaukað að mér hvort það gæti ekki verið að ég væri svo­lítið hyster­ísk. Ég var vita­skuld ekki sátt við þessar grein­ingar enda héldu ein­kennin áfram en hvað gat ég gert? Jú, ég gaf læknum pásu frá mér og reyndi að vinna í kringum kvill­ana, en ég vann í hótel- og veit­inga­geir­anum.“

Lestu við­talið við Sigríði Höllu í Vikunni sem fæst á næsta blað­sölu­stað eða í áskrift.