Hún hefur átt við ofurefli að etja en engu að síður barist. Barist fyrir heilsu sinni í 26 ár, barist við dreka hins íslenska heil­brigð­is­kerfis, lækn­ana, þar sem hún tap­aði hverri orr­ust­unni á fætur annarri. Stundum var hún við það að gef­ast upp og stundum tók hún sér hlé til þess að hafa krafta í næsta slag. Að lokum sá hún ekki fram á að fá úrlausn sinna mála hér­lendis og tók þá á það ráð að leita lækna í Evrópu sem gætu kann­ast við ein­kenni hennar og hjálpað henni að ná heilsu á ný. Sigríður Halla Magn­ús­dóttir segir hér af veik­indum sínum, þrauta­göng­unni og loks frels­inu sem fylgdi betri heilsu.

Sigríður Halla átti bók­aðan tíma í aðgerð á Provita-spít­al­anum í Rúmeníu 19. jan­úar 2021. „Ég vildi óska þess að ég hefði ekki þurft að fara í erfitt ferða­lag og flókna aðgerð í miðjum heims­far­aldri og í ókunn­ugu landi til að eiga ein­hverja von um að ná and­anum aftur, geta farið í sturtu án þess að þurfa að hvíla mig og geta dregið djúpt and­ann án þess að hósta upp blóð­ugu slími en það var ekk­ert annað í boði. Jafnvel þótt ein­hver læknir hér heima hefði stigið fram á þessum tíma­punkti og boð­ist til að fram­kvæma þessar aðgerðir þá gat ég ekki lengur treyst því að ég fengi þá lækn­is­þjón­ustu sem ég þurfti á að halda á Íslandi. Ég fékk ekki svar við því af hverju ég hef ekki getað andað eðli­lega síðan haustið 2018 fyrr en ég leit­aði út fyrir landið.

Ég var svo mætt klukkan 7 á mánu­dags­morgni á Provita-spít­al­ann í COVID-próf, blóðprufur og í við­tal hjá svæf­inga­lækni. Það var alls ekki gott við­mót sem mætti okkur á spít­al­anum til að byrja með og ekki skán­aði það þegar okkur var sagt að ég þyrfti að vera ein, að mað­ur­inn minn mætti ekki heim­sækja mig en við vorum búin að fá stað­fest að hann fengi að vera hjá mér allan tím­ann. Ég var við það að hætta við þetta allt saman, við upp­lifðum mikla óreiðu í mót­tök­unni og í sann­leika sagt var þetta ekki mjög traust­vekj­andi. Það skán­aði samt þegar ég hitti lækn­inn, hann útskýrði að það væri ekki mikið pláss á spít­al­anum þar sem allir sem þyrftu á aðgerð að halda veldu að fara á einka­rekna spít­ala, sem væru lausir við COVID-smit. Eftir þennan erf­iða dag tók við versta hreinsun allra tíma, ég á engin orð yfir hana. Öll nær­ing og allur vökvi fór úr mér.“

Lestu við­talið við Sigríði Höllu í Vikunni sem fæst á næsta blað­sölu­stað eða í áskrift.